Selecteer een pagina

Lisette op weg naar de Ct-scan

Afgelopen donderdag is besloten een Ct-scan te maken om te kijken wat er aan de lever mankeert. De ellende begon al toen Lisette moest beginnen met de voorbereiding. Ze moest 1 liter vloeistof drinken. Dit was helemaal niet te doen, ze kon nauwelijks enkele slokken nemen zonder dat ze moest kokhalzen. Nadat de verpleging ook had gezien dat dit geen soelaas ging bieden, werd besloten om de vloeistof via de sonde toe te dienen. Ook dit gaf een hoop problemen, zelfs al bij een enkel spuitje van 20 ml.

Bijspuiten, via de sonde, bleek dus ook geen reële optie. Dan maar in de nacht proberen, maar ook dat ging helemaal fout. Intussen had Lisette al de hele dag de braakneigingen en het holde haar helemaal uit. Uiteindelijk is er een halve liter toegediend.

Toen ze vrijdagochtend wakker werd, was ze alweer misselijk. Toch probeert ze iedere keer een nieuw medicijn uit, omdat de misselijkheid steeds vroeger begint en steeds langer aanhoudt. Ik gaf bij het artsenbezoek aan dat ze, tijdens de chemokuren, een middel tegen de misselijkheid had gekregen (Kytril, granisteron) dat voor haar beter werkte dan de nu ingezette koers (Zofran, ondansetron). De oncoloog was het er mee eens en gaf aan dit te gaan proberen. Gelukkig hielp dit middel veel beter en knapte Lisette hiervan in de avond redelijk op. Ze is nog steeds misseljk, maar het is te dragen.

De scan stond gepland om 16.15 uur. De voeding diende dan om 6.15 uur te worden stopgezet. Lisette was bezorgd, omdat totaal geen voeding wellicht weer tot andere problemen zou kunnen leiden. Na overleg mocht ze toch een licht ontbijtje hebben. De lange wachttijd ging beginnen. Uiteindelijk was er een gaatje bij de radiologie en werd Lisette al rond 14 uur opgehaald. Nog geen half uur later was ze weer op de kamer. Het wachten was op de uitslag.

De zaalarts, die vanmorgen was langs geweest, kwam de uitslag vertellen. De radioloog zag dat er rond de naad, tussen de slokdarm en de dunne darm, wat vocht zat. Ook zag hij wat luchtbelletjes. Dit zou duiden op een naadlekkage. Dit was misschien wel de minst kwade van de verwachtingen, maar toch geen leuk bericht. Immers moet er een spoedoperatie plaatsvinden om dit te verhelpen. Het is gevaarlijk om dit later te repareren. De arts zou de chirurg erbij halen en er zou een plan van aanpak komen.

Toen de chirurg kwam, zei hij dat er een ingesproken woord foutief door het systeem was vertaald en ingevoerd in het verslag van de radioloog. Er stond een vernauwing (stenose) beschreven maar het ging om een lekkage . Inmiddels was de eerste radioloog naar huis en heeft de chirurg, samen met een tweede radioloog, nog eens naar de beelden gekeken. Zij beiden zagen geen duidelijke naadlekkage. Ze zagen wel, zoals al beschreven in het verslag, een onrustige buik, met vergrote galwegen en stuwing in de linkernier, maar geen galstenen. Door de vergrote gal kan deze tegen de lever duwen en dit wekt irritatie op. Hierop kan de lever reageren, hetgeen de misselijkheid kan verklaren.

Ook zagen ze wat vocht, maar aangezien er een HIPEC is uitgevoerd heeft dit allemaal niets te zeggen. De buik is na een HIPEC gewoon een slachtveld, waarbij dit beeld goed kan passen. Het komt er, volgens de chirurg, op neer dat er overleg moet plaatsvinden met het AvL, omdat dit instituut ervaring heeft met de gevolgen van de HIPEC. Wij waren natuurlijk benieuwd of dit beeld ook zou kunnen passen bij een metastase in de lever. Maar daar kan geen uitsluitsel over gegeven worden.

Zaterdagochtend, tijdens de visite, kwam de dienstdoende oncloog, dr. Van Kampen, vertellen dat ook hij nog eens naar de beelden had gekeken. Hij gaf aan dat er geen naadlekkage was. Ook hij zag de verwijde galwegen en stelde voor om volgende week te kijken of er een manier is om met een camera in de galwegen te kijken. Normaal kan dit makkelijk, maar nu dat de maag verwijderd is, is er een hoek ontstaan, waar ze met de camera niet in kunnen. Ook zal er dan overleg plaatsvinden met het AvL.

Lisette wilde graag met weekendverlof, want er gebeurt toch verder niets in het weekend of het liefst naar huis, waarna verdere behandeling poliklinisch zou kunnen gebeuren. De arts gaf haar verlof tot zondagavond, omdat hij eerst precies wil weten wat er aan de hand is, voordat ze definitief kan worden ontslagen.

Als eerste wordt maandagochtend het bloed weer onderzocht.

Share This