Selecteer een pagina

Het is zover. 2017 is voorbij. Een jaar dat voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan, van de hoop op genezing op 10 januari tot het uiteindelijke overlijden op 4 augustus. Als Lisette dat had geweten, zei ze, had ze de hipec nooit gedaan. Ze had nog een kuurtje genomen en afgewacht. Dat had waarschijnlijk meer kwaliteit van leven gegeven. Maar ook zij heeft alles aangegrepen om die ene kleine kans op overleven waar te maken. Ze heeft gevochten als een leeuwin, wat een vrouw! Mijn vrouw!

Daarna startte de periode erna. Om het verdriet voor te zijn besloot ik om, in haar voetsporen, haar missie af te maken, eerst de halve marathon, dan een oefenmarathon in Rome en uiteindelijk de hele marathon in New York. Omdat ik maar weinig tijd had, heeft mijn lichaam onder een enorme stress gestaan. Inmiddels ben ik voor een tweede keer bij de huisarts geweest. Ook nu werd bloed gevonden in de urine en ik vermoedde sporthematurie. Om zeker hiervan te zijn is een kweek gemaakt in het lab en hier is verder niets uitgekomen. Β Dus sporthematurie, irritatie van de urinewegen door zware inspanning. Iets wat bij hardlopers vaker voorkomt.

Na begin december een training te hebben gedaan, waarbij we moesten sprinten, is er een blessure opgetreden, het tribaal stress syndroom, een blessure die valt onder het containerbegrip shin splint. Het komt er op neer dat op plekken langs het scheenbeen het botvlies is ontstoken en er kleine botbreukjes zijn ontstaan door het trekken van de spieren aan het bot. Ik wachtte rustig af tot de volgende training en zakte gaandeweg door de benen, op het moment dat ik vaart wilde maken. Ik heb een afspraak gemaakt met fysiotherapeut Dominic en hij gaf de order om gelijk te stoppen voor een periode van zeker twee weken. Daarnaast kreeg ik oefeningen en heb ik inmiddels een dry needle sessie afgerond. Dat ik wat pijn en allerlei bijverschijnselen heb neem ik op de koop toe, maar wat ik erg vind is dat ik diverse wedstrijden moet overslaan, die ik ter ere van Lisette wilde lopen, zoals de Mescher Bergloop, De Oudejaars Run Heerlen en de Sylvesterloop in Elsloo. Maar doorgaan betekent een groot risico op een chronische blessure en dan kan ik alles vergeten. Mak als een lammetje volg ik dus de instructies van de fysio. Op 8 januari krijg ik weer de naaldtherapie in beide benen en dan langzaam wordt er weer een start gemaakt met de terugkeer naar het wedstrijdveld, waarbij ook Crossfit ingezet wordt. Ik hoop van harte dat de Marathon van Rome haalbaar zal blijken. De voorbereiding omvat normaal zo’n honderd dagen en die heb ik niet meer.

Nu dat ik weinig kan doen aan training, ga ik regelmatig met mijn nichtje (dochter Luce) naar de bios, Β gaan we met de familie uit eten en dat soort dingen. Laatst zat ik met Jan samen en kwamen we tot dezelfde conclusie. Dat wij achter zijn gebleven en onze geliefde erg missen is zwaar, maar hoe het voor de kinderen moet zijn en de ellende en pijn, die de meisjes zelf hebben moeten doorstaan, dat is wat ons een immense pijn bezorgt. Iedere keer hoor ik Lisette zeggen: “Nou dit was het dan…” , voordat ze de bolus Midazolam kreeg toegediend. Ik probeer me dan in haar te verplaatsen en wat er in godsnaam in haar moet zijn omgegaan. Wat heeft ze gevoeld, wat heeft ze gedacht..

Toch moeten we verder en met de kerst waren we allemaal samen. We hebben net als vorig jaar lootjes getrokken en het was zoals vanouds, de surprises raden, gedichtje voorlezen en kadootjes uitpakken. Maar hoe goed ook iedereen zijn best deed, ook in de gezinssfeer voelde het leeg. Je probeert op alle mogelijke manieren het gat te repareren, maar het is zoals de Engelsen zeggen, damaged beyond repair.

Vanavond luiden we het nieuwe jaar in, het wordt een last minute bijeenzijn, want we hebben nog niets geregeld, en anders luid ik het jaar samen met Lisette in, in de hoop dat het er iets beter gaat uitzien dan tot nogtoe.

Ik wil een ieder bedanken voor de steun die wij dit jaar hebben mogen ontvangen. Ik wil ook een ieder, die met de ziekte de maken heeft gehad of die op dit moment een gevecht er tegen voert, Β een hart onder de riem steken. Wellicht lukt het wel om te genezen, of probeer in ieder geval alles eruit te halen. Houd de moed erin, op naar 2018!

 

 

Share This