Selecteer een pagina

Nadat het weekend weer een opgave was gebleken, heb ik maandagmorgen met het AvL overlegd om te kijken wanneer de scan nu gepland stond. Dit bleek pas een week later mogelijk. Vanwege de klachten wilden de operateurs Lisette toch even zien, dit zou op woensdag gebeuren. Lisette zag op tegen de trip naar Amsterdam, omdat ze in haar gesteldheid dan het hele feest erom heen zou moeten ondergaan. Dus kleding aandoen, in bad gaan, het vervoer en vervolgens in Amsterdam de gesprekken voeren. Stuk voor stuk een reden om misselijker te worden.

Ondanks dat we niet wisten dat een eventuele opname zou volgen, hielden we er wel rekening mee. Gepakt en gezakt startte onze reis naar Amsterdam. Onderweg heeft Lisette nog iets kunnen rusten.

Eenmaal aangekomen op de poli hebben we ons aangemeld en moesten we wachten op de artsen. Als je je slecht voelt kan dat lang duren, en hoop je dat het je niet teveel moeite kost. Eenmaal opgehaald vroegen de operateurs hoe het nu was gegaan de laatste tijd. Ze hadden inmiddels de beelden van Zuyderland Sittard-Geleen bekeken en ook zij zagen de verwijde galwegen, maar ze waren wel blij ook vooral veel niet te zien. Toch gaven ook zij aan dat het alsnog “ziekte” kan zijn. Iets waarvoor ik doodsbang ben, aangezien op het vlies om de alvleesklier, voor het uitvoeren van de spoeling, cellen zijn gevonden door de patholoog.

Verder wilden ze toch ook weten of het nog wel ging thuis. Lisette knikte, twijfelend in tranen, en de chirurg concludeerde daaruit dat het een “nee” was. Hij zag dat Lisette een beetje aan het eind van haar Latijn was.

Het plan was eigenlijk al om Lisette op te nemen en om haar te voorzien van vocht en voeding. Daarbij zou ze dan klinisch zijn en dat was een reden om de MRI te bespoedigen. Voor we het wisten werd ze naar de spoedopname gereden. Daar zijn we vriendelijk ontvangen in afwachting van een kamer op de vijfde afdeling. Na het invullen van een anamneseformulier, kon Lisette naar kamer 5B12 gebracht worden.

Inmiddels was er bloed afgenomen en waren ook hier de leverwaarden hoog. Hetgeen een stuwing kon betekenen in de lever. Dit was ook wel vaker bij de HIPEC gezien maar toch moet worden uitgezocht wat er aan de hand is in het gebied rond de gal.

Ik ging alvast wat regelen om te kunnen overnachten, gelukkig kon ik terecht bij mijn lieve familie. Het Gasthuis was nog volgeboekt. Toen ik nadat ik haar spullen had gehaald terug kwam op haar kamer zat daar al zuster D. Ze had de achternaam gezien en wist gelijk dat Lisette terug was. Liever had zij dit niet gezien. Maar wij vinden het altijd leuk om de mensen, die je hebben verzorgd in een moeilijke tijd, weer terug te zien.

De zaalartsen zijn nu druk bezig om een cocktail te bedenken en uit te proberen, zodat Lisette niet meer misselijk hoeft te zijn. “Niets is zo erg als misselijk zijn”, zegt Lisette vaker. Liever heeft ze pijn, die kun je namelijk onderdrukken. De radiologie heeft de scan weten te vervroegen naar vrijdagmorgen. Dat is gunstig. Hoe sneller we weten wat er aan de hand is, hoe sneller Lisette geholpen kan worden. Niet alle radiologen kunnen de scan goed lezen, dus wanneer de uitslag daarvan bekend is weten we nog niet.

Share This