Selecteer een pagina

Na een week van alles te hebben geprobeerd, is nu gestart met het middel Dexamethason. Dit lijkt voorzichtig zijn vruchten af te werpen. Het intensieve kokhalzen is vandaag nog niet één keer geweest. Daarnaast werkt het Primperan regime ook onderdrukkend. Kortom Lisette voelt de misselijkheid nog wel, maar meer op de achtergrond. Vanmorgen werd ze zelfs wakker zonder misselijkheid. Even kans om de batterij op te laden. De Dexa lijkt ook haar eetlust te verbeteren. Ze had vandaag weer overal zin in.

Tijdens het MDO overleg vandaag is besloten om over enige tijd, 3 maanden, weer een MRI-MRCP te doen van het gebied in de bovenbuik. Over zes weken wordt sowieso weer een CT-scan gemaakt. Er is even over gesproken om de galwegen te draineren, maar aangezien de leverwaarden weer aan het dalen zijn, is een interventie nog niet perse nodig. De galwegen, die wat samenvallen in de kop van de alvleesklier, kunnen ook tijdelijk zijn samengedrukt door een ontsteking van de kop van de alvleesklier ten gevolge van de HIPEC. Lisette had er inderdaad wat pijn voordat de misselijkheid startte.

Wat eventueel nog mogelijk is, is om een endoscopie te doen, maar dan kijk je aan de binnenkant van de galwegen en kun je te weinig vertellen over of er wellicht cellen opspelen in het gebied van de kop van de alvleesklier. Wat men wel wil doen is een MRI maken van het hoofd, om te kijken of er niets in de hersenen zit. Dit om dat maar uit te kunnen sluiten. De operateur zal de uitslag hiervan komende week doorbellen, want zoals het er nu uitziet hoeven we die niet af te wachten in het AvL.

De operateur gunt Lisette nu vooral rust om het lichaam thuis verder te laten herstellen, want ze kunnen uiteindelijk nog steeds niet de vinger erop leggen wat nu de oorzaak is. Dit maakt de komende periode moeilijk en onzeker. Ze is er nog lang niet, maar ze wil hier ook niet langer blijven dan nodig. Van een eventuele chemo is nog niet bewezen of die ook werkt na de HIPEC. Bij sommige mensen trekt de ziekte zich daar niets van aan. Lisette zou hem gelijk doen, maar nu is ze nog te zwak.

De eerste twee dagen van de opname lag Lisette bij een aardige mevrouw, want er was geen eenpersoonskamer vrij. Daarna heeft ze de kamer voor zich alleen gehad. Vanmorgen ging opeens de deur open, de verpleegkundige zei dat er een meneer bij haar kwam te liggen. Lisette keek me aan: “Dit kunnen ze niet maken!” “Ik ga echt niet met een man de kamer delen. Hoe stellen ze zich dit voor als ik moet douchen of naar het toilet moet, en hoe zit het met snurken enzovoort haha?” De man werd snel naar een andere kamer gereden, maar morgen komt er wel een vrouw bij te liggen. Wij zijn dan waarschijnlijk toch al weg.

Share This