Selecteer een pagina

Papa en mama gaan samen op pad

Vandaag is het 21 dagen geleden dat Lisette stierf. Voor mij stopte op dat moment de tijd; een groot deel van mij stief met haar mee. Terwijl anderen de draad weer oppakken, blijf ik hangen in dat moment. Ik weet dat je van alles moet ondernemen om daar weer uit te komen en dat doe ik ook, maar hoe harder ik wegkijk van de situatie, hoe harder ik de klap terug krijg. Het helpt dus weinig.

Ik had het hier vaker over met Lisette, over wat ik zou kunnen doen om te leren omgaan met het gemis. Lisette wist dat ik het moeilijk zou gaan krijgen, zij kende mij als geen ander en wist ook hoezeer ik aan haar gezelschap gehecht was geraakt gedurende de 31 jaar samen. Ze gaf van allerlei tips en soms barstten we uit in tranen, omdat we al voelden hoe het zou zijn als zij niet meer verder kon leven en ik verder moest leven, maar zonder haar. Ze voelde zich bijna schuldig en zei dan: “Als ik er niet meer ben, ga dan rennen.” Ze zei dat ik bij Achilles Top, haar atletiekvereniging, moest gaan en dat dat goed voor mij zou zijn. Ik zou dan weer onder de mensen komen en leuke dingen meemaken. Ik zei dan dat ik toch echt een wielrenner was en dat rennen haar ding was. Wel beloofde ik haar dat, als ze nog zou leven, ik met haar naar de halve marathon in Eindhoven zou gaan kijken. Lisette wist gelijk dat 8 oktober 2017 geen haalbare kaart zou zijn. Ik vertelde haar dat als ik zelf aan de wedstrijd zou deelnemen, zij bij me zou zijn. Ik zou haar as bij me dragen. Ze zal wel gedacht hebben dat ik het goed bedoelde, maar dat daar toch niets van zou komen. Ik was immers al te moe als ik naast Lisette had gefietst, wil zwijgen dat ik het zelf zou moeten hardlopen.

Om toch te proberen het piekeren van me af te zetten, heb ik nu het plan opgepakt om de komende Marathon van Eindhoven mee te lopen ter ere van Lisette en wel de halve marathon. Lisette weet dan weliswaar niet dat ik deze wedstrijd ga lopen maar ze heeft wel nog geweten dat ze bij me zou zijn. Voor mij is het een soort van afsluiting van het feit dat Lisette trainde voor deze wedstrijd, maar de kans niet meer heeft gekregen om het af te maken.

Probleem is alleen hoe je zoiets aanpakt. Ik heb in het verleden wel gerend, maar dat is lang geleden. Daarnaast heeft de ziekteperiode van Lisette gewerkt als een zeef met grote gaten. Mijn conditie is beneden alle peil en ik heb precies 44 dagen om de klus te klaren. Elk gezond denkend mens verklaart me voor gek, maar voor mij is het een uitdaging, zoals de velen die ik met Lisette ben aangegaan. Ik heb het gevoel dat ze met me meerent; een stemmetje die me zachtjes aanmoedigt richting ons einddoel 21,1 km. De vrienden van Lisette bij Achilles Top zijn al  enthousiast en steunen me volledig. Kathleen, de vrouw van mental coach Maurice, is nu mijn trainer en zij stuurt me als een baas met haar hond aan de lijn. Ik wil te veel, te snel.

Kathleen verloor haar man Maurice in juli aan de gevolgen van een hersentumor. Maurice was nog pas in november 2016 gediagnosticeerd en had nog in de marathon van Frankfurt met het shirt ter ere van Lisette gelopen, toen het noodlot ook hem trof. Maurice, Kathleen en Lisette waren een rentrio. Vaak fungeerde Maurice als haas en volgden Lisette en Kathleen het tempo van de kenner.  Nu is alleen Kathleen over en heb ik het geluk dat ik met deze kanjer mag trainen. De wedstrijd zelf vindt plaats op zondag 8 oktober. We zijn van plan om in de speciale shirts te lopen ter ere van Lisette en Maurice. Ik zal de as van Lisette bij me dragen en zal als het mogelijk is een extra rugnummer dragen, zodat Lisette nog één keer haar passie kan volgen, nog één keer over de streep. Dat was haar doel voordat ze werd gediagnosticeerd en heel haar wereld in duigen viel.

Share This