Selecteer een pagina

Ik weet niet waarom, maar voor deze kuur heb ik mij de laatste week erg druk gemaakt. Ik kan het niet uitleggen, maar de achtbaan waarin ik zit doet emotioneel iets met je. Ik weet inmiddels wat me te wachten staat, kom ik er deze keer goed doorheen, zijn de bijwerkingen nog erger of misschien wel minder heftig, hoelang gaat de misselijkheid deze keer aanhouden? Allemaal vragen en de antwoorden krijg ik pas gedurende deze week.

Maar goed, ik sla me er wel weer doorheen want er zijn ook nog steeds leuke en positieve dingen. Zo kreeg ik gistermiddag van dr. Warmerdam te horen dat mijn bloedwaarden weer erg goed zijn. Het is toch altijd spannend zo’n uitslag, maar fijn om te weten dat mijn lichaam na de chemo weer goed is hersteld. Ook mijn gewicht is wat toegenomen en dat is een goed teken en iedereen valt het ook op. Yay!! Mijn huisarts, dr. Wakman, maakte afgelopen vrijdag, toen hij bij ons thuis was, een leuke opmerking. Hij zei: “Wat fijn om te zien dat jouw lichaam langzaam weer de regie in eigen handen neemt”. En dat vond ik zó mooi gezegd!

Omdat ik tijdens de kuren helaas altijd erg misselijk en ziek ben heb ik nu weer een nieuw medicijn erbij gekregen. Een pleister (Sancuso, werkzame stof is Granisetron) die Rob vanmiddag op mijn bovenarm heeft geplakt en de komende 7 dagen ervoor moet zorgen dat ik deze keer niet zo misselijk en ziek word. Eigenlijk had ik deze pleister al 24 uur vóór aanvang van de chemo moeten krijgen maar helaas was deze pleister bij geen enkele apotheek op voorraad en kon ik vandaag pas beginnen. Dit middel geeft het werkzame stofje voor de duur dat ik de pleister draag langzaam en constant door mijn huid en in mijn bloedstroom af. Slapen en een goede nachtrust is ook nog steeds een groot probleem vandaar dat de arts mij een ander slaapmiddel (Zopiclon) heeft voorgeschreven en dat ga ik vanavond maar eens uitproberen.

 

Een van de mooie momenten was dat ik gistermiddag na alle ziekenhuisafspraken als verrassing samen met Rob een bezoekje ben gaan brengen aan mijn collega’s bij Berner. Wat deed mij dat goed zeg! Wat een hartelijk onthaal, zoveel warme knuffels en lieve steun. Soms emotioneel maar het deed mij zo goed om er weer even te zijn en het gevoel te ervaren dat ik nog steeds onderdeel ben van deze warme Berner family. Dank jullie wel lieve mensen. Als bedankje had ik mini tompouces laten bedrukken en meegenomen naar kantoor.. Tja en uiteraard met mijn tekst: “Alone we are strong..” “Together we are stronger..”.

Vanochtend mocht ik mij dus weer vroeg melden op het dagcentrum oncologie in Sittard. Deze keer totaal niet verwacht… Maar wie kwam mij om 10.15 uur weer vergezellen? Nee niet Sinterklaas en Zwarte Piet, maar mijn maatje, collega Pascal! Zomaar als verrassing en als steun. Niet omdat het moet, maar omdat ze de liefste is! Wat ik wel sinds gisteravond wist is dat mijn lieve zorgzame vriendin en grote steun Rosita mij zou komen bezoeken. We hebben samen gezellig gekletst en de tijd ging zo voorbij, tenslotte zit ik er toch zo’n halve werkdag uh ik bedoel 4 uurtjes. Ben ook weer veel teveel verwend vandaag o.a met de “I love you” mega grote ballon van Rosita ? Nu nog 46 uur de overige chemo thuis en dan kan de battle weer beginnen!

Tot nu toe gaat het nog goed. Ben ik deze week niet veel online dan weten jullie waar ik mee bezig ben. Het monster in mij proberen te verslaan..

“No matter what happens, the sun will rise in the morning”  (Barack Obama)

 

 

Share This