Selecteer een pagina

Na overleg met de arts is vanmorgen besloten om Lisette verder te helpen met haar stoelgang. De waarden waren weer verbeterd en lieten geen extra ontstekingsbeeld zien. Toch vond Lisette dat niet. De buik was weliswaar iets soepeler dan gisteravond, maar dat is hij ’s morgens altijd. Hij voelde nog steeds zeer gespannen en ik moet zeggen, de buik kennende, leek het wel een ballon. Vandaag kon de verpleegster, die zo aardig en zorgzaam is, maar liefst de hele morgen en middag aan Lisette besteden om het haar zo comfortabel mogelijk te maken.

Alle lijjntjes werden netjes vervangen, behalve de sondevoeding in de  dunne darm; die is tijdelijk stopgezet. Omdat het opgeblazen gevoel misschien ook wel zou kunnen komen van het inpompen van voeding en medicijnen. Om  de darmen nog te verlossen van opgeslagen lucht is een schoorsteentje gebruikt, dit was een tip van een kennis. Helaas heeft dit niet geholpen.

Ik besloot dat ik even naar het Gasthuis zou kunnen gaan om nog even wat spullen te halen. Voordat ik ging had Lisette het best koud. Dat vond ik raar, want dat gebeurt hier niet snel. Toen ik terugkwam zei ze: “Waarom duurde dat zo lang, altijd als jij er niet bent, staat mijn hele bed vol dokters”. De verpleegster keek mij aan en zei: “U vrouw heeft koorts en dat is heel vervelend”. Lisette had op dat moment 39,1 graden op de thermometer staan. Dat is bijna 3 graden meer dan haar normale temperatuur. De verpleegster had het gezien aan haar rode wangen. De zaalarts heeft gelijk de supervisor van de studie gebeld wat nu te doen.

Het vervelende is dat Lisette, inmiddels in beide armen dagelijks geprikt, weer geprikt moest worden. De jongeman, die het bloedmonster afnam, kwam even later terug en zei: “Sorry mevrouw, het lab vindt ze te licht, dus het moet nog een keer”. En weer ging de naald er in. Ik persoonlijk begrijp niet waarom de port-a-cath, die bij Lisette operatief is ingebracht, in Sittard, niet gebruikt wordt. Het heeft iets te maken wie hem wel of niet mag aanprikken, maar Lisette zit ,of beter gezegd ligt, er toch maar mooi mee.

Waar kwam de koorts vandaan? Omdat te bepalen zijn er diverse kweekjes genomen, een keek van urine, een kweek van de TPV-lijn en twee kweekjes uit de ader. Lisette was bang dat ze opnieuw geopereerd moest worden, omdat de buik ontstoken zou zijn. De zaalarts stelde haar gerust dat ze nog nooit een buik hadden opgemaakt om de darmen op gang te krijgen. Dat moet gewoon organisch gebeuren. De middelen die tot nu toe zijn ingezet hebben weinig effect gehad, dus morgen kijken we verder.

Intussen was de koorts iets gezakt en was de arts een tweede keer langsgekomen. Hij zei dat de operateur nog niet zo bezorgd was als hijzelf en dat het beleid zou zijn, het gewoon te blijven aankijken, omdat Lisette bij verslechtering van de situatie toch direct kon worden geholpen.

Inmiddels kaartte ik aan dat de darmen helemaal niets binnen krijgen en of het mogelijk was om een papje of yoghurt te eten. Dit beaamde de arts en zei erbij dat hij het zelfs beter vond als er zoveel mogelijk via de mond gegeten wordt. Lisette kan het nu zelf sturen. Bij het avondeten heeft Lisette haar yoghurt met frambozensaus voor de helft opgegeten en is hiervan niet meer misselijk geworden.

Doordat het lichaam de hele dag door bezig is met het oplossen van interne problemen, is Lisette zeer vermoeid. Ze rust veel nu en soms valt ze even weg. Het jammere is dat het komt door regelrechte uitputting. Ook de pijn in haar buik speelt haar behoorlijk parten. Ik hoop dat we vannacht en morgen beter doorkomen en dat er eindelijk eens actie komt vanuit haar buik. De dag van morgen zal het leren.

Share This