Selecteer een pagina

Na weer een week in het ziekenhuis te hebben gelegen zijn we thuis. De bedoeling was om te vinden waar Lisette’s misselijkheid en constante overgeven vandaan kwam. Ze is helemaal uitgeput, de energie is ver te zoeken. Iedere keer als ze weer iets oplaadt, begint haar darmstelsel op te spelen. Haar lichaam begint haar in de steek te laten, zo vindt ze zelf.

Uit de bloedtest bleek dat enkele leverwaarden weer wat aan het zakken waren, wat op zich goed nieuws was. De zaalarts vertelde dat er ook een vergrote lymfeknoop te zien was. Daarom heeft ze de eerdere CT-scans bij het AvL opgevraagd. Volgens de zaalarts was de knoop gegroeid. Om nu te bepalen wat hiermee aan de hand is en er niet van buitenaf geprikt kan worden, de knoop ligt gevaarlijk dicht bij de aorta en de darmen, willen ze een kijkoperatie uitvoeren.

Lisette laat echter niet zomaar in zich snijden en vraagt om overleg met het AvL. De oorspronkelijke operateur is het echter niet eens met een kijkoperatie, omdat er veel te veel is gebeurd in de buik. Ook vind zij de grote van de knoop wel meevallen. Zij besluit een MRI te laten maken van het gebied rond de galwegen, lever, galblaas en alvleesklier. Deze kunnen we in Amsterdam laten maken, iets wat wij graag willen, omdat deze chirurgen Lisette’s buik kennen. Het moet echter wel mogelijk zijn Lisette naar Amsterdam te brengen, als ze zo ziek is.

Terwijl er naar een verklaring wordt gezocht voor haar misselijkheid, kan Lisette dit thuis afwachten. Zelf zegt ze hierover: “Of ik nu thuis ben of in een ziekenhuisbed lig, misselijk ben ik toch, ze kunnen toch niets voor me doen voordat de MRI is gemaakt”. Het vervelende is dat de medicatie, Granisteron, die aanvankelijk leek te werken, het toch niet goed werkt. Bij ontslag hebben we wel heel veel doosjes meegekregen. Nu proberen we weer een ander middel, Haloperidol, in te zetten. 5 druppeltjes onder de tong moet het doen. Ik hoop dat het dan morgen iets beter gaat, nu dat eten en drinken zelfs een hele opgave is geworden.

Voor ons als gezin is het verschrikkelijk om toe te kijken hoe ons Lisetje moet knokken om te leven. Het liefst wil je haar uit die misère verlossen, dus zoeken we veel op. We proberen oplossingen te bedenken en deze voor te leggen bij de medici. Ze is nu de hele dag misselijk, zelfs ’s nachts, iets dat niet eerder is voorgekomen. Het draaien van haar hoofd of het kijken op het schermpje van de telefoon is al teveel. Ik hoop zo dat er snel een oplossing wordt gevonden, want dit heeft ze niet verdiend. We hebben inmiddels ontdekt dat aanpassen van het dieet in ieder geval het overgeven vermindert. Ze neemt sinds kort ook alleen zo nodig medicatie tegen de pijn, omdat dit nu goed te doen is en omdat ze dan ook precies weet waar het probleem zit. Pijnstilling is goed maar maskeert ook een hoop.

 

 

 

Share This