Selecteer een pagina

IMG_6875We worden als gezin behoorlijk op de proef gesteld..

Met alle tegenslagen van de vorige week waren we heel blij dat Lucienne afgelopen zaterdagmiddag naar huis mocht. In het ziekenhuis kon ze namelijk geen oog dicht doen, ze kan dus maar beter thuis zijn. Thuis aangekomen is ze gelijk naar haar eigen vertrouwde bed gegaan. Van 13:00 tot 19:30 uur heeft ze dan ook heerlijk kunnen slapen. Ondanks dat de rust haar heel goed heeft gedaan ging het vanaf dat moment toch weer mis.

Die avond kreeg ze opeens een zeurende pijn in haar buik. De sondevoeding kon ze absoluut niet meer verdragen waardoor Jan genoodzaakt was de voeding stop te zetten. Zoveel voeding had ze die dag helaas nog niet gehad. Dat is dan wel balen maar de pijn door de voeding was gewoon te hevig. Ondanks dat ze goed had geslapen die middag/avond was ze rond 23:00 weer erg moe. Tijd om naar bed te gaan.

Bij het ontwaken, de volgende ochtend, was de pijn nog steeds aanwezig. Maar ja we kennen Luce inmiddels wel, het woordje klagen komt niet voor in haar woordenboek. Jan heeft die ochtend weer geprobeerd om de sondevoeding aan te sluiten, maar na een kleine hoeveelheid deed het helaas alweer teveel pijn in haar buik. Al met al, die zondag met een lach en een traan, toch nog een hele fijne dag samen gehad, maar tegelijkertijd maakten we ons wel grote zorgen.

Maandagochtend waren Jan en ik al vroeg in de weer om in contact te komen met de chirurg, dr. Stoot, om het probleem in haar buik te bespreken. Luce had inmiddels alweer meer dan 24 uur geen voeding/vocht gehad en dat wat ze die zaterdag en zondag binnen had gekregen was te verwaarlozen. Omdat de arts niet aanwezig was kreeg ik uiteindelijk de dienstdoende arts aan de lijn. Bij deze arts kwam ik niet veel verder. Ze was namelijk niet bereid om mijn zus nog verder te helpen. Ik ga hier nu verder niets over vertellen, want ik word al boos als ik er alleen al aan denk hoe dit telefoongesprek is verlopen. Ik kan jullie wel zeggen dat deze arts nog niet van mij/ons af is! Maar goed, dat is voor latere zorg. Luce zit nu in een palliatief traject waarbij de huisarts een grote rol gaat spelen. De huisarts is na ons telefoontje direct gekomen en heeft Luce onderzocht. Het vocht in de buik was toegenomen en de pijnplek in de buik had zich inmiddels ontwikkeld tot een enorme zwelling; de huid was rood en voelde warm aan. Geen goed teken! Bedoeling van de huisarts was om middels vochttabletjes wat vocht af te drijven en de pijnmedicatie op te hogen, zodat de sondevoeding weer kon doorlopen. Maar helaas, Jan merkte al snel dat er met geen mogelijkheid water door de sonde kon gaan, laat staan voeding.

Dan was er nog maar één optie; contact opnemen met dr. Warmerdam, haar oncoloog. Deze arts nam direct het besluit om Luce naar het ziekenhuis te laten komen. Helaas moet je dan eerst weer via de spoedeisende hulp, maar oké, zij nam het probleem in ieder geval heel serieus. Eenmaal in de behandelkamer wordt er bloed afgenomen, infuus ingebracht om vocht toe te dienen, een hartfilmpje, een longfoto en CT-scan gemaakt. De internist onderzoekt haar en al snel is duidelijk dat de CRP ontstekingswaarden groter dan (>)400 zijn. Het probleem duidt op een flinke ontsteking. Je vraagt je toch echt af, hoe is het mogelijk?? En dan komt de arts met de uitslag van de scan. De ontsteking is het gevolg van een fistel (gaatje) in haar darm waarbij bacteriën uit de darm in haar buik zijn terecht gekomen. Dit kan toch echt niet waar zijn! Ik geloof heel even dat ik opnieuw in een slechte film ben beland 😖

De arts legt uit dat het een ernstige situatie is waarbij op de eerste plaats de antibiotica nu snel zijn werk moet gaan doen. Het risico dat haar buikvlies ook gaat ontsteken is aanwezig en dat kan en mag ze er absoluut niet bij hebben. Haar weerstand is momenteel heel laag. Luce haar lichaam is naast de kwaadaardige kanker erg ziek, toch staan we er versteld van hoe sterk ze zich houdt. Wat is het toch een bikkel! Ze is nog heel helder van geest, zit gewoon rechtop in bed en wil absoluut nog niet opgeven. Luce heeft de arts uitdrukkelijk gevraagd om deze ontsteking verder te behandelen. Vandaag zal de internist samen met de MDL-arts bekijken hoe ze deze complicatie kunnen aanpakken.

Ik heb naast deze blog geprobeerd om zoveel mogelijk mensen individueel op de hoogte te houden. Dat doe ik met alle liefde maar maandag werd dat iets teveel voor mij vandaar dat ik nu uitgebreider verslag doe over de afgelopen dagen zodat ik in één keer veel mensen kan bereiken.

Ik weet dat heel veel familie, vrienden, kennissen en zelfs onbekenden met ons meeleven en dat doet ons allemaal heel goed. Bedankt daarvoor. ❤

Ik hoop dat ik snel weer met positiever nieuws kan komen.

 

Share This