Selecteer een pagina

Het troebele weefsel is de ontsteking in de galwegen

 Vandaag was het de bedoeling om een opspuitfoto te maken van de galgang door de stent in de alvleesklier. Onderweg naar de radiologie zagen we dat de tweede drain iets uit de borst was gekomen; het streepje dat precies aangeeft waar het op de borstkas uitkomt. Deze tweede drain was verleden week geplaatst, omdat de eerste langere drain de stent zou hebben afgesloten. Al met al moest Lisette voor de vierde keer de procedure, plus de bijbehorende pijn, ondergaan. Ze is er intussen zo klaar mee, tenminste dat vertelt ze me de hele dag. Waarom niet gelijk goed?

De vraag aan de radioloog was waar de ontsteking vandaan kwam en of er een goede doorloop was van gal naar de dunne darm. Tijdens het opspuiten met contrastvloeistof was te zien dat de stent mooi doorgankelijk was. Lisette vroeg de radioloog toch eens te kijken naar de jejunostomie, omdat ze daar een harde bult voelt en het lijkt alsof er een obstructie of ontsteking zit. De radioloog zag een goede doorgang door de jejunumsonde, de sonde die rechtstreeks de buik ingaat naar de dunne darm.

De radioloog dacht dat het waarschijnlijk zou liggen aan een obstructie dieper in de darmen, en dat de ontsteking is ontstaan door terugvloeiende darmsappen. Hij heeft overleg gehad met de chirurg en deze komt morgen met een plan van aanpak. De vraag blijft wel of er überhaupt iets aan te doen is. De HIPEC is en blijft een operatie met veel complicaties, dat blijkt maar weer.

Eerder vandaag hebben we nog even op het dakterras gezeten, lekker in de zon. Nou ja lekker, voor zover je dat kunt zijn in alle misselijkheid. We konden daarnaast geen moment van de zon genieten, omdat de alarmen op de pompen ons niet met rust lieten. Jammer het was weer een dag waarin het allemaal weer een stapje terug zetten was, tenminste gevoelsmatig. Door de drainage van de galwegen verbeteren de leverwaarden weliswaar, maar daar staat weer tegenover dat nog eten, nog drinken doorgang vindt naar de dunne darm. Vandaag was het ook voor het eerst dat zelfs de slijm die je de hele dag onbewust doorslikt constant terug kwam. Een teken dat het echt compleet dicht zit in de darmen.

Het plan is nu om later deze week een MRI te maken van de darmen, om hier naar de oorzaak te zoeken. Dat betekent weer extra dagen in het ziekenhuis. Inmiddels kennen we iedereen, van arts tot facilitaire diensten. We hebben al acht weken in het ziekenhuis doorgebracht van de zeventien weken sinds de HIPEC.

Alsof het allemaal nog niet genoeg was, deed een infuuspomp het niet goed en moest een nieuw infuus geprikt worden. Ik werd misselijk van de ellende die Lisette meemaakt. Omdat Lisette nog wat pijn had kreeg ze Fentanil (opioide), tegen beter weten in. Langzaamaan werd ze steeds misselijker en misselijker, terwijl we al hadden aangegeven dat dit niet ging werken. Uiteindelijk na een aantal keren te hebben overgegeven werd in overleg met de dienstdoende arts het besluit genomen om de pleister te verwijderen. Lisette wilde dat ik dat netjes zou vragen, ik had namelijk de pleister al in handen en had hem er gewoon vanaf getrokken. Het is mooi geweest.

Share This