Selecteer een pagina

Nadat we te horen hadden gekregen dat de ziekte zou kunnen zijn teruggekeerd en de MRI inmiddels had plaatsgevonden, brak voor ons een spannende tijd aan. De tekenen die Lisette vertoonde waren al niet erg hoopvol, toch moesten we ons er doorheen zien te slaan. De verpleegsters kwamen een praatje maken aan het bed en vroegen of ik ook aanwezig zou zijn bij het gesprek. Je weet dan eigenlijk wel dat iedereen ervan uitgaat dat het slecht nieuws gaat worden. Alle signalen stonden op rood, voor ons gevoel. In de week die op de MRI volgde heeft Lisette elke dag gevraagd of er al uitslagen bekend waren, maar steeds moesten de artsen eerst onderling overleggen. Wij vermoedden dat het om het plan ging om de teruggekeerde ziekte te bestrijden.

Lisette had intussen een opgezwollen buik en al vijf dagen buikpijn. Wij waren ervan overtuigd dat het niet goed zat in haar buik en dat we naar huis mochten om de laatste dagen samen door te brengen. Dinsdagmiddag was het zover, de artsen zouden ons vertellen wat hun bevindingen waren. Lisette moest die dag veel spugen, omdat ze bepaalde medicijnen had gekregen die ze niet kon verdragen. Op dat moment kwamen ze binnen en ging ons hart sneller kloppen. Je weet wel wat ze gaan zeggen, maar toch raast de adrenaline door je bloed. “U had de voorlopige uitslag al gehoord?” zei de chirurg. “Nee” klonk het in tweevoud. “De MRI vertoont geen afwijkingen ten opzichte van de laatste MRI en CT’s”. We zaten verslagen in de stoel. Zowel de alvleesklier alsook het buikvlies zag er prima uit. “En de gezwollen buik, is dat geen ascites?” vroeg ik. “Nee dat hebben we niet kunnen waarnemen”.

De artsen vermoedden geen teruggekeerde ziekte, maar een vertaaiing van het buikvlies door de HIPEC. Daarom kunnen de darmen niet goed hun werk doen en heeft Lisette moeite met eten en drinken. Het kan zijn dat dit ook zo blijft, maar de chirurg gaf aan dat zij eerder had gezien dat het buikvlies bij andere patienten na verloop van tijd weer soepeler was geworden. Wat de chirurg wel vertelde is dat het alsnog ziekte kan zijn, maar dat het nog niet zichtbaar is. De drain had intussen zijn werk gedaan en er werd een afspraak gemaakt voor het plaatsen van een interne stent. Voor Lisette is het duidelijk, het voelt niet goed in de buik. Maar ook verklevingen ten gevolge van de HIPEC voelen niet goed aan. Om een lang verhaal kort te maken; wij mochten naar huis. Met de opmerking van Lisette, dat ze buikpijn had sinds vijf dagen, werd niet veel gedaan. Waarschijnlijk omdat de drain alsook  de gal hiervoor zou kunnen zorgen.

Eenmaal thuis aangekomen met nog steeds twee infusen, te weten de sondevoeding en de tpv-voeding, is het een komen en gaan van diensten. Het Meander Team Highcare zorgt voor de tpv-voeding en de pleisters van de drain en sonde. De tpv-voeding wordt dagelijks vervangen door verpleegkundigen. Daarbij is het van belang dat Lisette voldoende vocht en calorieën binnen krijgt. In de eerste week kreeg Lisette steeds meer buikpijn en rugpijn, zelfs ondraaglijk. We probeerden het met pijnstillers onder controle te krijgen, maar niets hielp. Zelfs de escapes, onder de tong, werkten niet. De dag erna zei Lisette of het niet aan de tpv-voeding zou kunnen liggen. Ik had ook al gelezen dat er een verband was tussen de inloopsnelheid in de bloedbaan en buikpijn. Daarop belde ik direct met het MTH-team. De verpleegkundige vroeg me om de voedingspomp stop te zetten. Na een half uur zwakte de pijn af. Gelukkig, we hadden het gevonden. Je vermoedt gelijk ziekte, maar het lag aan de inloopsnelheid. Inmiddels is deze al twee keer verlaagd.

Vandaag wordt de stent geplaatst om de galgang open te houden. Het is een dagopame, maar de arts vond het verstandiger om Lisette een nacht te laten blijven. Terwijl ik deze blogpost schrijf is de operatie afgerond en ligt Lisette op de recovery uit te slapen. De drain, die ze zo graag verwijderd had willen zien, blijft nog even zitten. Over een paar dagen zal deze verwijderd worden en kunnen we weer richting Heerlen.

“Hoe vaak moet ik dit nog doen?…”    

Share This