Selecteer een pagina

77

Dat voor ons de zevens een aparte waarde hebben behoeft inmiddels geen uitleg meer. Ik vond het dan ook tijd voor een update nu Lisette ons 77 weken geleden heeft moeten verlaten. De tijd kabbelt door, terwijl ik nog steeds naar antwoorden zoek. Ik zal ze waarschijnlijk nooit krijgen.

Deze week zag ik de Andy Whitfield Story, waarin verslag wordt gedaan van de strijd tegen non-hodgkin door Andy, zijn vrouw en kinderen. Ik herkende de angst voor elke scanuitslag en de de hoop of er nog een behandelingoptie mogelijk zou zijn. Andy is 39 jaar geworden, zo oud als John, de oudste broer van Lisette. Ook Andy, beter bekend als Spartacus (Netflix), heeft er alles aan gedaan om bij zijn gezin te blijven. Ik denk dat het in elk gezin dezelfde impact heeft. Maar wat me het meest opviel was dat Andy zeker wist dat hij bij de statistisch 25% overlevenden zou behoren, gezien zijn fysieke en mentale gesteldheid. Hij was topfit, door en door getraind voor de serie. Ook Lisette dacht zo en ik ook. Wij kunnen dit want je bent sterk, fit en jong. Niets was minder waar, in beide gevallen. Het is een speling van het lot. Heb je het, dan is het gewoon afgelopen.

Wij mensen denken dat we alles kunnen controleren, dat het leven maakbaar is. Je moet er gewoon hard voor werken, tenminste dat denken we. Maar het is niet zo, veel dingen berusten gewoonweg op toeval.

Lisette zou op 21 januari 50 jaar zijn geworden. Wat doe je dan? Eerst dacht ik nog aan een feestje maar een herdenking lag meer voor de hand. Dat hebben we dan ook gedaan. We zouden wat gaan eten, maar niet iedereen kon of had er zin in. Dus hebben Yasmin, Jan en ik haar thuis herdacht en hebben we thuis gedineerd. Nog even het glas op haar geheven. Vaak voel ik haar opeens, zoals deze week ’s nachts toen ik haar neus tegen mijn gezicht voelde. Ze deed dat vaak, haar neus tegen mijn oog. Dat zijn van die momenten dat ik even alles kan vergeten. 

Don’t you remember the days in September when the whole world was easy and fine… Lotte Walda

 

 

500 dagen

Het is vandaag eerste kerstdag, 508 dagen en 14 uur geleden. Ze zeggen dat het overgaat. Ze zeggen dat na 500 dagen de weg terug kan worden gevonden, de weg uit het dal. Het verschilt natuurlijk van persoon tot persoon, maar zo eenvoudig blijkt het toch niet te zijn. 

Ik heb het geluk gehad dat ik veel “connectie” had met Lisette, doordat ik inmiddels twee keer geopereerd ben en naar nu blijkt mijn nieren niet meer optimaal functioneren. Hiermee bedoel ik dat ik me vaak in haar kon verplaatsen. Oh zo werkt dus de narcose! Jezus wat een pijn die slangen allemaal! Idd je kunt helemaal niet slapen als er eentje naast je ligt te snurken enz enz. ’s Nachts wakker worden van de pijn en misselijkheid begrijp ik nu ook beter. Ik begrijp nu ook dat we al veel eerder de stekker eruit hadden moeten trekken en heb een immens respect voor Lisette dat ze zo lang heeft gewacht, want doodgaan doet geen pijn, je hoeft er niet bang voor te zijn. Je merkt er helemaal niets van als je onder narcose bent. Het is alsof je wordt uitgezet. 

Ik had gehoopt Lisette even te zien tijdens de narcoses maar iedere keer als ik nog met de artsen aan het praten was en zij me welterusten wensten, keken anderen me gelijk weer aan, hoorde ik dat ik wakker was en vroegen ze hoe het met mij ging, Weer een illusie armer,  en alle gène voorbij, kreeg ik dan een ijsje om de pijn in de keel te verlichten. Ik belde dan gelijk met Yasmin en zei dat papa wakker was maar dat ze kennelijk de camera hadden laten zitten. Ik had maar twee lijnen en merkte nu hoe lastig dat was, laat staan dat je er twaalf had zoals Lisette. 

Ook ik kreeg een interne stent, een beruchte JJ-katheter. Om de pijn van een nog aanwezige niersteen en de stent onder controle te houden kreeg ik diclofenac. Ik waande me in de wereld van Lisette, iets wat me veel troost bood. De diclofenac hielp voortreffelijk, maar na een paar dagen en wat bloed prikken kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis dat ik direct moest komen, er was een probleem met de nieren, de functie was nog maar 33 procent. Toch leek er geen stuwing meer te zijn en waren ze mooi slank. Het lag aan de diclofenac en ik werd overgezet op oxycodon, iets wat ik later liefkozend roxy zou noemen.

De oxy is een opioïde en sterk verslavend, het is een morfine met dezelfde chemische formule als heroïne en wordt alleen verstrekt indien nodig. Wat mij opviel is dat het meer deed dan alleen de pijn wegnemen van de nieren. Het verlichtte ook de pijn die ik al sinds de diagnose van Lisette ervaar. Het spul vond bij mij gretig aftrek, want eindelijk kon ik eventjes afschakelen, maar al snel merkte ik dat mijn lichaam erom bedelde. Gelukkig ben niet verslavingsgevoelig en heb ik snel afgebouwd.

Ik begrijp nu veel beter wat de medicijnen met je lichaam doen en vraag me dan ook steeds vaker af of de misselijkheid van Lisette niet gewoon te wijten was aan de morfines en niet aan ziekte. We hebben van alles geprobeerd, we dachten dat als we stopten met de morfines dat het voorbij was, maar misschien had Lisette wel afkickverschijnselen en dacht ze dat het door ziekte kwam. Natuurlijk was ze ziek, maar het blijft een heen en weer van gedachten of we er wel goed aan hebben gedaan om de dokter te bellen. Maar dat kan alleen Lisette beoordelen, wij moeten er mee leren leven. 

Vandaag is het eerste kerstdag en ik ervaar het vandaag pas als de eerste keer dat ze niet bij ons is. Het eerste jaar denk je dat ze er nog is, maar steeds meer drinkt tot je door dat ze nooit meer terugkomt. Dat zijn gedachten die ik niet kan toelaten.  Voor mij is ze even weg en komt ze nog, ik moet alleen geduld hebben. Ik merk dat het tweede jaar erger is dan het eerste. Ik heb het gevoel dat alles van me wordt afgepakt, onze eerste kerst alleen, haar eerste verjaardag alleen enz. Lisette heeft hier natuurlijk over nagedacht en vond het verschrikkelijk dat wij dit zouden moeten meemaken.

Gelukkig hebben we lieve vrienden en lieve lezers om ons heen, met wie ik kan appen, die ons begrijpen en vaak een troost zijn. Een shout out – dit is een moderne term om mensen in het zonnetje te zetten 😉 – naar hen die ons er doorheen helpen!

 Wij wensen iedereen een mooie kerst en een voorspoedig 2019 toe. Ik steek dadelijk een kaarsje aan voor beide zusjes en ga met de familie uit eten, zoals we dat ook deden met Lisette en Lucienne. Ik hoop dat ze met ons mee kunnen doen, en weet één ding zeker, Lisette heeft geen stress meer van deze kerstmis. Wekenlang liep ze normaal te organiseren en in te kopen om dan op kerstavond neer te ploffen en te zeggen: “Zo ik ben klaar…”.

Tell me something boy…
Aren’t you tired trying fill that void
Or do you need more?
Ain’t it hard keeping it so hardcore       

I’m off the deep end, watch as I dive in
I’ll never meet the ground
Crash through the surface, where they can’t hurt us
We’re far from the shallow now

 A Star Is Born 2018  Lady Gaga, Bradley Cooper

The only way out is through

Of het door mijn vele denken komt of door de gesprekken met mijn psychologe, een uiterst pientere dame, ik kom er steeds meer achter dat alles wat ik doe gebaseerd is op vluchten van de werkelijkheid. Ik kan alleen maar aan Lisette denken, een intens verlangen om bij haar te zijn. (meer…)

Hiep hiep hoera of toch niet?

Het is alweer enige tijd geleden sinds mijn laatste blogpost. Ik wil iedereen blijven bedanken voor de lieve woorden en ook die mensen, zoals Ingrid, een hart onder de riem steken.

Inmiddels is Lisette jarig geweest, tenminste zo zie ik dat, en 49 jaar oud geworden. Anderen zien het als haar geboortedag, maar ik blijf het het liefst zien als haar verjaardag. Voor mij is ze immers dichtbij me en blijft ze dat ook. Ik twijfelde nog of ik haar iets zou moeten kopen. Wat zou ze leuk vinden? Ik begrijp ook wel dat ze er niet meer is, maar toch heb ik anders een gevoel dat ik niet aan haar gedacht heb. Ze is dol op Rituals, dus heb ik een kaars laten branden voor de geur. Haar beste vriendin en haar langste collega zijn nog op bezoek geweest en hebben beide een mooie bos bloemen meegenomen. Iets wat Lisette ook altijd fijn vond. Op 21 januari, haar verjaardag, heb ik de hele dag onze laatste verjaardag samen in 2017 in gedachten teruggespeeld. De HIPEC was net 11 dagen oud en de darmen waren nog niet op gang gekomen. Ik kan me de vele kaarten herinneren en de verschillende setjes Ritual die ik uitstalde op haar persoonlijke tafeltjein haar kamer. Lisette die zich ter dege bewust was dat dit haar laatste verjaardag zou kunnen zijn.

Dit jaar ging dat anders. Al bij het opstaan voelt het raar dat ze er niet is, maar de dag staat in het teken van haar dus heb ik wat kleine versieringen aangebracht. Omdat ik het niet aan kan om hier thuis feest te vieren heb ik een ieder gebeld en zijn we ’s avonds met het gezin wat gaan eten. Wat wel goed deed waren de vele berichtjes via de sociale media. Het laat toch zien dat ze nog in de harten van mensen zit.

Apart van de speciale dagen, zijn de dagen lang en zie ik op tegen de volgende dag. Dat betekent namelijk weer een dag van volledige leegte door het afwezig zijn van iemand die Yas en ik zo nodig hebben. Lisette maakte zich heel veel zorgen om ons. Ze zei me vaker wat er toch terecht moest komen van Yas en mij zonder haar sturende hand. Ik zou me wel redden zei ze dan, maar het leven voor Yas zonder moeder vond ze verschrikkelijk. Wat me opvalt is dat ik maar blijf zoeken naar iets en ik weet niet wat. Ik rijd rond, ga op bezoek, maar zodra ik binnen ben, wil ik alweer naar huis. Ik vind gewoon geen rust.

Ook mijn eigen verjaardag heb ik thuis geen feestje gegeven. Er was niets te vieren, vond ik zelf en het liefst wilde ik de hele dag met rust gelaten worden. Ik heb gewoon nergens meer zin in. Toch vond ik dat ik wel de taak moest overnemen van moeder en ben samen met het gezin en familie wat gaan eten. Iedereen probeerde om het zo draagzaam mogelijk te maken, maar het was voor Yasmin en mij toch moeilijk.

Ik moet echt gaan opruimen, maar ik kan geen afscheid nemen van alles waar Lisette nog bij betrokken is. Zo staan er nog steeds spullen in de koelkast of voorraadkast voor haar, die al lang over de datum zijn. Het blikje Cherry Coke dat ze een dag voor haar overlijden probeerde te drinken, staat er onaangeroerd. De spuiten, de Dexamethason, de kleding hangt nog steeds mooi op soort en kleur. Ik heb zelf geen plaats in de kasten omdat de gewone- en sportkleding van Lisette alle ruimte inneemt. Ze heeft me gezegd dat ik maar alles moest weggooien, behalve haar trouwjurk. Maar ik kan het niet. Zolang dat het er is, is zij er gevoelsmatig ook nog. Soms ruik ik aan haar hemdjes om nog even een vleug op te vangen van haar bestaan, maar gaande de tijd verdwijnt de geur ook. Het liefst zou ik bij haar zijn, maar ik heb een dochter en een zoon met een heel gezin, die me misschien nodig hebben. Nu wordt steeds duidelijker wat dat “de doodstraf en levenslang” ook al weer betekende.

Ik ben niet de man die op zoek gaat naar een andere vrouw. Sterker nog, ik krijg het Spaans benauwd als iemand te dichtbij komt. Lisette wilde graag dat ik weer gelukkig zou worden, ook al was dat zonder haar. Ik weet dat ze nog er aan gedacht heeft wie er bij mij zou passen. Wat is ze toch een lief meisje. Ik ga wel eens met vrienden en vriendinnen om, maar geen polonaise voor mij. Ik zag laatst een programma waarin mensen na het overlijden van hun partner soms na acht weken, maar gemiddeld twee jaar, weer een andere partner hadden. Daarbij zat ook een man die na zes jaar zijn vrouw nog altijd een bosje bloemen kwam brengen. Dat vind ik dan zo mooi. Dat is overigens geen oordeel over wie dan ook. Iedereen verwerkt het immers anders en er is geen fout handelen in deze gevallen. Lisette drukte me op het hart dat ik dat rustig aan moest doen. Ze dacht dat ik vrij snel een andere vrouw zou hebben, omdat ik nooit zonder haar kon. Maar dat ik niet zonder haar kon, wil niet zeggen dat er iemand anders moet komen, dus zei ik haar dat ze nog wel eens versteld zou kunnen staan hoe lang ik alleen zou kunnen zijn. Ze zei me dat ze het fijn zou vinden dat ik wel een bepaalde tijd zou wachten, gewoon uit respect. Dat heb ik haar beloofd. Ik denk vaak aan het moment dat ik misschien haar ooit weer ontmoet en dan moet ik haar in de ogen kunnen kijken en zeggen: “Hoi meisje, gelukkig ben ik weer bij jou, heb ik het goed gedaan?”

Wat een jaar!..

Het is zover. 2017 is voorbij. Een jaar dat voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan, van de hoop op genezing op 10 januari tot het uiteindelijke overlijden op 4 augustus. Als Lisette dat had geweten, zei ze, had ze de hipec nooit gedaan. Ze had nog een kuurtje genomen en afgewacht. Dat had waarschijnlijk meer kwaliteit van leven gegeven. Maar ook zij heeft alles aangegrepen om die ene kleine kans op overleven waar te maken. Ze heeft gevochten als een leeuwin, wat een vrouw! Mijn vrouw!

Daarna startte de periode erna. Om het verdriet voor te zijn besloot ik om, in haar voetsporen, haar missie af te maken, eerst de halve marathon, dan een oefenmarathon in Rome en uiteindelijk de hele marathon in New York. Omdat ik maar weinig tijd had, heeft mijn lichaam onder een enorme stress gestaan. Inmiddels ben ik voor een tweede keer bij de huisarts geweest. Ook nu werd bloed gevonden in de urine en ik vermoedde sporthematurie. Om zeker hiervan te zijn is een kweek gemaakt in het lab en hier is verder niets uitgekomen.  Dus sporthematurie, irritatie van de urinewegen door zware inspanning. Iets wat bij hardlopers vaker voorkomt.

Na begin december een training te hebben gedaan, waarbij we moesten sprinten, is er een blessure opgetreden, het tribaal stress syndroom, een blessure die valt onder het containerbegrip shin splint. Het komt er op neer dat op plekken langs het scheenbeen het botvlies is ontstoken en er kleine botbreukjes zijn ontstaan door het trekken van de spieren aan het bot. Ik wachtte rustig af tot de volgende training en zakte gaandeweg door de benen, op het moment dat ik vaart wilde maken. Ik heb een afspraak gemaakt met fysiotherapeut Dominic en hij gaf de order om gelijk te stoppen voor een periode van zeker twee weken. Daarnaast kreeg ik oefeningen en heb ik inmiddels een dry needle sessie afgerond. Dat ik wat pijn en allerlei bijverschijnselen heb neem ik op de koop toe, maar wat ik erg vind is dat ik diverse wedstrijden moet overslaan, die ik ter ere van Lisette wilde lopen, zoals de Mescher Bergloop, De Oudejaars Run Heerlen en de Sylvesterloop in Elsloo. Maar doorgaan betekent een groot risico op een chronische blessure en dan kan ik alles vergeten. Mak als een lammetje volg ik dus de instructies van de fysio. Op 8 januari krijg ik weer de naaldtherapie in beide benen en dan langzaam wordt er weer een start gemaakt met de terugkeer naar het wedstrijdveld, waarbij ook Crossfit ingezet wordt. Ik hoop van harte dat de Marathon van Rome haalbaar zal blijken. De voorbereiding omvat normaal zo’n honderd dagen en die heb ik niet meer.

Nu dat ik weinig kan doen aan training, ga ik regelmatig met mijn nichtje (dochter Luce) naar de bios,  gaan we met de familie uit eten en dat soort dingen. Laatst zat ik met Jan samen en kwamen we tot dezelfde conclusie. Dat wij achter zijn gebleven en onze geliefde erg missen is zwaar, maar hoe het voor de kinderen moet zijn en de ellende en pijn, die de meisjes zelf hebben moeten doorstaan, dat is wat ons een immense pijn bezorgt. Iedere keer hoor ik Lisette zeggen: “Nou dit was het dan…” , voordat ze de bolus Midazolam kreeg toegediend. Ik probeer me dan in haar te verplaatsen en wat er in godsnaam in haar moet zijn omgegaan. Wat heeft ze gevoeld, wat heeft ze gedacht..

Toch moeten we verder en met de kerst waren we allemaal samen. We hebben net als vorig jaar lootjes getrokken en het was zoals vanouds, de surprises raden, gedichtje voorlezen en kadootjes uitpakken. Maar hoe goed ook iedereen zijn best deed, ook in de gezinssfeer voelde het leeg. Je probeert op alle mogelijke manieren het gat te repareren, maar het is zoals de Engelsen zeggen, damaged beyond repair.

Vanavond luiden we het nieuwe jaar in, het wordt een last minute bijeenzijn, want we hebben nog niets geregeld, en anders luid ik het jaar samen met Lisette in, in de hoop dat het er iets beter gaat uitzien dan tot nogtoe.

Ik wil een ieder bedanken voor de steun die wij dit jaar hebben mogen ontvangen. Ik wil ook een ieder, die met de ziekte de maken heeft gehad of die op dit moment een gevecht er tegen voert,  een hart onder de riem steken. Wellicht lukt het wel om te genezen, of probeer in ieder geval alles eruit te halen. Houd de moed erin, op naar 2018!

Kink in de kabel?

De kerstmis en alle feestdagen komen eraan. Verschrikkelijk, want zowel Jan als ik hebben hier eigenlijk geen zin in. Maar we hebben kinderen en voor hen doen we mee, ook zij missen hun moeders dagelijks. Dus organiseren we, alsof de mama’s er gewoon bij zijn. Langzaam maar zeker nemen we hun rol mee over. We zijn in zekere zin papa en mama tegelijk. Natuurlijk is mama niet te vervangen, maar wat moeten we anders? We zijn altijd, dankzij Lisette en Lucienne, een hechte familie geweest en ik was bang dat dit zou gaan veranderen nadat ook Lisette er niet meer zou zijn. Maar niets is minder waar. We zijn er nog altijd voor elkaar en gelukkig maar, je ziet vaak anders. We ondernemen nog steeds de dingen die we vroeger deden en zelfs de activiteiten van de mama’s nemen we over. Vaak zitten Jan en ik ’s avonds samen en drinken we onze ouderwetse kop koffie, we kijken elkaar aan en vragen ons dan af: “Wat in godsnaam is hier gebeurd?..”

Gisteren was er bij Pauw een interview met Valerio en enkele hoofdrolspelers uit het nieuwe seizoen van “Over mijn lijk”. Hier waren niet alleen de getroffenen en alsnog overlevenden aanwezig, maar ook de partners van  oud-deelnemers. Eén van dingen die opviel, is dat deze mensen net zo beschadigd zijn als de zieke in kwestie. Iets waar je weinig bij stilstaat. Het adagium luidt niet voor niets: “Kanker heb je samen.” Wij als partner hebben het voorrecht om door te mogen blijven ademen, maar wat ons na het overlijden van onze geliefde te wachten staat, wordt nu pas in alle hevigheid duidelijk. Dit zal ook de reden zijn dat, in het programma, ook de partners gevolgd worden. En juist dit was ook de reden dat Lisette en ik hebben afgesproken de blog te blijven doorschrijven, zodat er een geheel ontstaat van de beleving van alle betrokkenen ook na de dood. Dit zodat anderen hier kracht uit kunnen putten, maar ook dat ik dat kan. Ze heeft echt overal aan gedacht, denk ik vaker en het klinkt misschien raar, maar ieder keer ben ik weer verliefd op mijn vrouw. Het maakt het moeilijk dat ze er niet meer is. Ik kan mijn gevoel niet meer fysiek uiten naar haar toe.

Het hardlopen, gecombineerd met mijn persoonlijkheid, zorgt ervoor dat ik in ieder geval kan overleven. Toch gebeuren er opeens rare dingen in mijn lichaam. Het lijkt totaal ontregeld. Na de intervaltraining afgelopen week, op maandag 20 x 200 p200 (dit betekent 20 keer 200 meter op snelheid en daarna 200 meter dribbelen), ben ik behoorlijk ziek geworden. Ik had het benauwd tijdens de training, terwijl het buiten 3 graden Celsius was. Ik had wel al een paar weken last van veranderende stoelgang, maar denk je dat is normaal, totdat ik tot ’s morgens 7 uur wakker lag, omdat ik niet meer kon ophouden en na iedere toiletgang niet wist hoe snel ik weer moest gaan. Yasmin drong er op aan dat ik toch echt de dokter moest bezoeken. Omdat ik niet wil dat ze zich ook nog zorgen om mij moet maken, ben ik dan toch maar gegaan. Intussen is de griep verdwenen, maar is de ontsteking overgegaan in een acute bronchitis. Nu is het zo dat dit normaliter vanzelf weggaat na een week of twee. Laten we het hopen.

“Goedemorgen meneer Karssing, wat kan ik voor u doen? U ziet ik ben vervangend arts.” Normaal heb ik dr. Cremers, maar dit was Kevin, een aardige attente huisarts. Ik vertelde hem iets over de familieanamnese, namelijk dat mijn vader met of aan de gevolgen van prostaatkanker is overleden – hij had ook longkanker of uitzaaiingen in de longen-  en dat mijn opa endeldarmkanker had. Ook vertelde ik over de griep en de mate waarin ik tegenwoordig alles vergeet en dat ik net aan de balie een urinemonster had afgegeven. De dokter ging puntsgewijs te werk en deed eerst lichamelijk onderzoek. De buik voelde goed aan en ik had volgens hem stevige buikspieren. Hij voelde geen vocht, dat was goed. Ik weet natuurlijk dat een huisarts dat helemaal niet kan voelen, tenzij er voldoende van aanwezig is. Ook de prostaat voelde volgens de huisarts normaal aan. Ook dat heeft niets te zeggen. De vader van mijn schoondochter had prostaatkanker, wat ze pas zagen bij de biopten, de PSA-waarde was normaal en de echo liet geen afwijkingen zien.

Het feit dat ik zo snel vergeet, of in het algemeen niet veel kan opnemen, vond de arts niet raar, gezien hetgeen ik doorgemaakt heb de laatste jaren. Het was eigenlijk een gesprek dat erop neer kwam dat alles wel weer goed kwam. Ik vroeg toch nog even naar de uitslag van het door mij afgegeven monster. De arts belde de assistente, omdat hij niets kon zien in het systeem. Het was er tussentijds toch al ingezet en hij nam de resultaten door. Het gezicht van de arts ging langzamerhand over in een wat neutralere stand. “Alles lijkt ok, maar we zien toch een plusje.” Ik zei: “U bedoelt één plusje uit vijf?” ” “Nee” lichtte de arts toe: “Er bevinden zich rode bloedlichaampjes in uw urine.” Ik schrok hier wel even van, het zal toch niet zo zijn dat dit het beroemde gesprek was, zoals Lisette dit had bij dr. Wakman, nadat er een streepje buikvocht was gevonden. Als je zolang met de ziekte te maken hebt gehad reflecteer je dit gelijk op jezelf. Het eerste wat naar voren komt bij de zoekresultaten op hematurie (bloed in de urine) is kanker van de urinewegen, hetzij in de nier, urineleider, buis, blaas of prostaat. De arts gaf aan dat het ook een ontsteking kon zijn, maar in ieder geval iets dat gevolgd moet worden. Over twee weken moet ik terugkomen en dan wordt opnieuw gekeken. Is het dan nog zoals nu, dan starten de onderzoeken.

Ik moest gelijk aan Lisette denken, die me vaak heeft gezegd dat ik niet moest zeggen dat ik de ziekte van haar wilde overnemen. Immers had zij dit ook bij Lucienne gedaan en kijk wat het haar had opgeleverd. Ondertussen hoest ik gewoon door en neem de rust die nodig is om weer snel de looptrainingen te kunnen hervatten. Ik begrijp nu ook hoe erg Lisette het vond om haar hervonden hobby niet meer te kunnen uitoefenen. Ik moet er niet aan denken. Ik mis mijn loopmaatjes, dat is de plek waar ik rust vind.