Selecteer een pagina

Nadat de stent geplaatst was, kreeg Lisette na een paar dagen hevige pijnen rond de drain. Alsof ze met een mes werd gestoken. We gingen ervan uit dat dit te maken had met de drain zelf. Op woensdag 17 mei stond een poli gepland bij dr. Hartemink. Afgesproken werd dat er bloed zou worden afgenomen om te kijken of de leverwaarden inmiddels door de drain en stent waren verbeterd.

Bij terugkomst een uurtje later op de poli, na het bloedonderzoek, gaf dr. Hartemink aan dat de Bilirubine in plaats van gedaald, juist gestegen was. Dit was niet goed. Hij wilde vermijden dat we weer de rit naar Radiologie moesten maken. Maar het kon niet anders, dus hebben we ons weer aangemeld bij de balie. Hier hebben we weer 2 uur moeten wachten. Lisette had grote moeite met het gewoon zitten in een stoel en moest nu, alle onderzoeken afwachtende, uren lang in één houding zitten. Iets dat haar volledig afmatte.

Tijdens het radiologisch onderzoek werd met vier man besloten om een drainwissel te doen. Zo te zien, op de opspuitfoto, zat de stent nog op de juiste plaats, maar leek de eerste drain, die door de stent de dunne darm inging, de afvoer van gal te blokkeren. Door een kleinere drain te plaatsen, voor de stent,  zou de afvoer van gal beter verlopen. Tenminste dat was het idee.

Toen Lisette klaar was met de ingreep konden we eindelijk naar huis. We zouden dan op maandag 22 mei opnieuw op de poli komen om, als de waarden dan beter zouden zijn, de drain eindelijk te verwijderen. Dat zou een opluchting zijn voor Lisette. Ze had veel last van de drains. De afgelopen dagen ging het snel bergaf. Lisette had enorm veel pijn, in de vorm van koliekaanvallen. Ook kreeg ze pijn in de rug en als ze wat probeerde te eten ging dat ook al met pijn vergezeld.

De hele week na het plaatsen van de stent was Lisette echt beroerd. Ze kon nog geen slok thee meer nemen, zonder dat het gelijk terug kwam. We ontdekten dat de obstiperende werking van de buprenorfinepleister de boosdoener was. Met toediening van movicolon en het verwijderen van de pleister kwam alles weer op gang en kon Lisette weer een beetje eten. Met de dagen, na het verwisselen van de drain, moest ze overgeven, had pijn aan de rug (nieren) en buikpijn (eten) en koliekpijnen. Zo erg zelfs dat ze het uitschreeuwde en ik de tuindeur dichtmaakte, zodat ze zich niet opgelaten zou voelen.

Afgelopen donderdag kwam dr. Wakman – onze huisarts – weer op visite en vond het allemaal verdacht veel op ontstekingen wijzen. Er was intussen bloed geprikt en hij heeft direct gebeld voor een echo bij Mitralis te Adelante Hoensbroek. Dus weer hals over kop naar het diagnostisch centrum vertrokken. Daar zag de radioloog dat er rommel in de galblaas zat en uiteraard ook de verwijde galwegen. Maar ook wat los vocht in de buik. Ze kon echter geen ontsteking (abces) waarnemen aan de jejunustomie, de sondevoeding naar de dunne darm.

Lisette had de volgende ochtend, tegen beter weten in, toch maar weer de moed verzameld om wat te eten. Terwijl de rugpijn niet meer te dragen was (stuwing van de nieren aan beide kanten) en weer de pijn bij de drain opspeelde, zag ik haar – al huilend van de pijn – achter haar rekje door de kamer strompelen, in de hoop dat het eten zou zakken en voor verlichting zou zorgen. Het was vreselijk om te moeten zien en mensonwaardig lijden wat Lisette moest doorstaan. Haar vechtlust is zo groot dat ze constant opnieuw probeert, in de hoop dat het verbetert. Dr. Wakman zou  bellen met de bloeduitslagen van het lab en overleg voeren met de chirurg in het AvL om te kijken of acute opname wenselijk was. Inmiddels was op vrijdag ook Maud van de thuiszorg gearriveerd en zij vond ook dat er direct iets moest gebeuren. Even later belde de huisarts dat we direct naar het AvL moesten rijden om daar opnieuw in kaart te brengen wat er zich nu allemaal in de buik afspeelt.

Gisteren dus weer in allerijl naar Amsterdam gereden om ons daar bij de acute opname te melden. Daar werd gelijk de drain opengezet om te kijken wat er uit zou komen. Dit leek totaal niet op gal. Het leek wittig en roomwit duidde op buikvocht. Melkwit zou een beschadiging van de lymfebanen beteken. De vraag is nu hoe komt buivocht  en het witte weefsel in de galgang?

Op zaterdagmorgen kwam prof. dr. Beets kijken om een plan te maken. De pijn was onder controle en als het niet nodig was zou hij liever tot maandag willen wachten, op het juiste team. Zouden de leverwaarden toch nog stijgen of zou Lisette koorts ontwikkelen, dan wordt eerder ingegrepen. Ook de arts vond het een rare uitscheiding. De afscheiding is op kweek gezet en er is een antibiotica kuur gestart. Met een opspuitfoto wordt later gekeken of de drain niet in de buikholte steekt.

Al met al voelt Lisette zich gewoon niet goed en is ze opnieuw misselijk. Hopelijk voor haar komt er schot in de zaak, maar de afscheiding voorspelt niet veel goeds. We worden er langzaam moedeloos van. 

 

Share This