Selecteer een pagina

77

Dat voor ons de zevens een aparte waarde hebben behoeft inmiddels geen uitleg meer. Ik vond het dan ook tijd voor een update nu Lisette ons 77 weken geleden heeft moeten verlaten. De tijd kabbelt door, terwijl ik nog steeds naar antwoorden zoek. Ik zal ze waarschijnlijk nooit krijgen.

Deze week zag ik de Andy Whitfield Story, waarin verslag wordt gedaan van de strijd tegen non-hodgkin door Andy, zijn vrouw en kinderen. Ik herkende de angst voor elke scanuitslag en de de hoop of er nog een behandelingoptie mogelijk zou zijn. Andy is 39 jaar geworden, zo oud als John, de oudste broer van Lisette. Ook Andy, beter bekend als Spartacus (Netflix), heeft er alles aan gedaan om bij zijn gezin te blijven. Ik denk dat het in elk gezin dezelfde impact heeft. Maar wat me het meest opviel was dat Andy zeker wist dat hij bij de statistisch 25% overlevenden zou behoren, gezien zijn fysieke en mentale gesteldheid. Hij was topfit, door en door getraind voor de serie. Ook Lisette dacht zo en ik ook. Wij kunnen dit want je bent sterk, fit en jong. Niets was minder waar, in beide gevallen. Het is een speling van het lot. Heb je het, dan is het gewoon afgelopen.

Wij mensen denken dat we alles kunnen controleren, dat het leven maakbaar is. Je moet er gewoon hard voor werken, tenminste dat denken we. Maar het is niet zo, veel dingen berusten gewoonweg op toeval.

Lisette zou op 21 januari 50 jaar zijn geworden. Wat doe je dan? Eerst dacht ik nog aan een feestje maar een herdenking lag meer voor de hand. Dat hebben we dan ook gedaan. We zouden wat gaan eten, maar niet iedereen kon of had er zin in. Dus hebben Yasmin, Jan en ik haar thuis herdacht en hebben we thuis gedineerd. Nog even het glas op haar geheven. Vaak voel ik haar opeens, zoals deze week ’s nachts toen ik haar neus tegen mijn gezicht voelde. Ze deed dat vaak, haar neus tegen mijn oog. Dat zijn van die momenten dat ik even alles kan vergeten. 

Don’t you remember the days in September when the whole world was easy and fine… Lotte Walda