Selecteer een pagina

500 dagen

Het is vandaag eerste kerstdag, 508 dagen en 14 uur geleden. Ze zeggen dat het overgaat. Ze zeggen dat na 500 dagen de weg terug kan worden gevonden, de weg uit het dal. Het verschilt natuurlijk van persoon tot persoon, maar zo eenvoudig blijkt het toch niet te zijn. 

Ik heb het geluk gehad dat ik veel “connectie” had met Lisette, omdat ik inmiddels twee keer geopereerd ben en naar nu blijkt mijn nieren niet meer optimaal functioneren. Hiermee bedoel ik me vaak in haar kon verplaatsen. Oh zo werkt dus de narcose, jezus wat een pijn die slangen allemaal, idd je kunt helemaal niet slapen als er eentje naast je ligt te snurken enz enz. ’s Nachts wakker worden van de pijn en misselijkheid begrijp ik nu ook beter. Ik begrijp nu ook dat we al veel eerder de stekker eruit hadden moeten trekken en heb een immens respect voor Lisette dat ze zo lang heeft gewacht, want doodgaan doet geen pijn, je hoeft er niet bang voor te zijn. Je merkt helemaal niets als je onder narcose bent. Het is alsof je wordt uitgezet. 

Ik had gehoopt Lisette even te zien tijdens de narcoses maar iedere keer als ik nog met de artsen was aan het praten en zij me welterusten wensten, keken ze me gelijk weer aan, hoorde ik dat ik wakker was en vroegen ze hoe het met mij ging, Weer een illusie armer,  en alle gène voorbij, kreeg ik dan een ijsje om de pijn in de keel te verlichten. Ik belde dan gelijk met Yasmin en zei dat papa wakker was maar dat ze kennelijk de camera hadden laten zitten. Ik had maar twee lijnen en merkte nu hoe lastig dat was, laat staan de twaalf lijnen van Lisette. 

Ook ik kreeg een interne stent, een beruchte JJ-katheter. Om de pijn van een nog aanwezige niersteen en de stent onder controle te houden kreeg ik diclofenac. Ik waande me in de wereld van Lisette, iets wat me veel troost bood. De diclofenac hielp voortreffelijk, maar na een paar dagen en wat bloed prikken kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis dat ik direct moest komen, er was een probleem met de nieren, de functie was nog maar 33 procent. Toch leek er geen stuwing meer te zijn en waren ze mooi slank. Ik werd overgezet op oxycodon, iets wat ik later roxy zou noemen.

De oxy is een opioïde en sterk verslavend, het is dezelfde chemische formule als heroïne en wordt alleen verstrekt indien nodig. Wat mij opviel is dat het meer deed dan alleen de pijn wegnemen van de nieren. Het verlichtte ook de pijn die ik al sinds de diagnose van Lisette ervaar. Het spul vond bij mij gretig aftrek, want eindelijk kon ik eventjes afschakelen, maar al snel merkte ik dat mijn lichaam erom bedelde. Gelukkig ben niet verslavingdgevoelig en heb ik snel afgebouwd.

Ik begrijp nu veel beter wat de medicijnen met je lichaam doen en vraag me dan ook steeds vaker af of de misselijkheid van Lisette niet geoon te wijten was aan de morfines en niet aan ziekte. We hebben van alles geprobeerd, we dachten dat als we stopten met de morfines dat het voorbij was, maar misschien had Lisette wel afkickverschijnselen en dacht ze dat het door ziekte kwam. Natuurlijk was ze ziek, maar het blijft een heen en weer van gedachten of we er wel goed aan hebben gedaan om de dokter te bellen. Maar dat kan alleen Lisette beoordelen, wij moeten er mee leren leven. 

Vandaag is het eerste kerstdag en ik ervaar het vandaag pas als de eerste keer dat ze niet bij ons is. Het eerste jaar denk je dat ze er nog is, maar steeds meer drinkt tot je door dat ze nooit meer terugkomt. Dat zijn gedachten die ik niet kan toelaten.  Voor mij is ze even weg en komt ze nog, ik moet alleen geduld hebben. Ik merk dat het tweede jaar erger is dan het eerste. Ik heb het gevoel dat alles van me wordt afgepakt, onze eerste kerst alleen, haar eerste verjaardag alleen enz. Lisette heeft hier natuurlijk over nagedacht en vond het verschrikkelijk dat wij dit zouden moeten meemaken.

Gelukkig hebben we lieve vrienden om ons heen, met wie ik kan appen, die ons begrijpen en vaak een troost zijn. Een shout out ( dit is een moderne term om mensen in het zonnetje te zetten 😉 naar hen die ons er doorheen helpen!

 Wij wensen iedereen een mooie kerst en een voorspoedig 2019 toe. Ik steek dadelijk een kaarsje aan voor beide zusjes en ga met de familie uit eten, zoals we dat ook deden met Lisette en Lucienne. Ik hoop dat ze met ons mee kunnen doen, en weet één ding zeker, Lisette heeft geen stress meer van deze kerstmis. Wekenlang liep ze normaal te organiseren en in te kopen om dan op kerstavond neer te ploffen en te zeggen: “Zo ik ben klaar…”.

Tell me something boy…
Aren’t you tired trying fill that void
Or do you need more?
Ain’t it hard keeping it so hardcore       

I’m off the deep end, watch as I dive in
I’ll never meet the ground
Crash through the surface, where they can’t hurt us
We’re far from the shallow now

 A Star Is Born 2018  Lady Gaga, Bradley Cooper