Selecteer een pagina

The only way out is through

Of het door mijn vele denken komt of door de gesprekken met mijn psychologe, een uiterst pientere dame, ik kom er steeds meer achter dat alles wat ik doe gebaseerd is op vluchten van de werkelijkheid. Ik kan alleen maar aan Lisette denken, een intens verlangen om bij haar te zijn. (meer…)

Hiep hiep hoera of toch niet?

Het is alweer enige tijd geleden sinds mijn laatste blogpost. Ik wil iedereen blijven bedanken voor de lieve woorden en ook die mensen, zoals Ingrid, een hart onder de riem steken.

Inmiddels is Lisette jarig geweest, tenminste zo zie ik dat, en 49 jaar oud geworden. Anderen zien het als haar geboortedag, maar ik blijf het het liefst zien als haar verjaardag. Voor mij is ze immers dichtbij me en blijft ze dat ook. Ik twijfelde nog of ik haar iets zou moeten kopen. Wat zou ze leuk vinden? Ik begrijp ook wel dat ze er niet meer is, maar toch heb ik anders een gevoel dat ik niet aan haar gedacht heb. Ze is dol op Rituals, dus heb ik een kaars laten branden voor de geur. Haar beste vriendin en haar langste collega zijn nog op bezoek geweest en hebben beide een mooie bos bloemen meegenomen. Iets wat Lisette ook altijd fijn vond. Op 21 januari, haar verjaardag, heb ik de hele dag onze laatste verjaardag samen in 2017 in gedachten teruggespeeld. De HIPEC was net 11 dagen oud en de darmen waren nog niet op gang gekomen. Ik kan me de vele kaarten herinneren en de verschillende setjes Ritual die ik uitstalde op haar persoonlijke tafeltjein haar kamer. Lisette die zich ter dege bewust was dat dit haar laatste verjaardag zou kunnen zijn.

Dit jaar ging dat anders. Al bij het opstaan voelt het raar dat ze er niet is, maar de dag staat in het teken van haar dus heb ik wat kleine versieringen aangebracht. Omdat ik het niet aan kan om hier thuis feest te vieren heb ik een ieder gebeld en zijn we ’s avonds met het gezin wat gaan eten. Wat wel goed deed waren de vele berichtjes via de sociale media. Het laat toch zien dat ze nog in de harten van mensen zit.

Apart van de speciale dagen, zijn de dagen lang en zie ik op tegen de volgende dag. Dat betekent namelijk weer een dag van volledige leegte door het afwezig zijn van iemand die Yas en ik zo nodig hebben. Lisette maakte zich heel veel zorgen om ons. Ze zei me vaker wat er toch terecht moest komen van Yas en mij zonder haar sturende hand. Ik zou me wel redden zei ze dan, maar het leven voor Yas zonder moeder vond ze verschrikkelijk. Wat me opvalt is dat ik maar blijf zoeken naar iets en ik weet niet wat. Ik rijd rond, ga op bezoek, maar zodra ik binnen ben, wil ik alweer naar huis. Ik vind gewoon geen rust.

Ook mijn eigen verjaardag heb ik thuis geen feestje gegeven. Er was niets te vieren, vond ik zelf en het liefst wilde ik de hele dag met rust gelaten worden. Ik heb gewoon nergens meer zin in. Toch vond ik dat ik wel de taak moest overnemen van moeder en ben samen met het gezin en familie wat gaan eten. Iedereen probeerde om het zo draagzaam mogelijk te maken, maar het was voor Yasmin en mij toch moeilijk.

Ik moet echt gaan opruimen, maar ik kan geen afscheid nemen van alles waar Lisette nog bij betrokken is. Zo staan er nog steeds spullen in de koelkast of voorraadkast voor haar, die al lang over de datum zijn. Het blikje Cherry Coke dat ze een dag voor haar overlijden probeerde te drinken, staat er onaangeroerd. De spuiten, de Dexamethason, de kleding hangt nog steeds mooi op soort en kleur. Ik heb zelf geen plaats in de kasten omdat de gewone- en sportkleding van Lisette alle ruimte inneemt. Ze heeft me gezegd dat ik maar alles moest weggooien, behalve haar trouwjurk. Maar ik kan het niet. Zolang dat het er is, is zij er gevoelsmatig ook nog. Soms ruik ik aan haar hemdjes om nog even een vleug op te vangen van haar bestaan, maar gaande de tijd verdwijnt de geur ook. Het liefst zou ik bij haar zijn, maar ik heb een dochter en een zoon met een heel gezin, die me misschien nodig hebben. Nu wordt steeds duidelijker wat dat “de doodstraf en levenslang” ook al weer betekende.

Ik ben niet de man die op zoek gaat naar een andere vrouw. Sterker nog, ik krijg het Spaans benauwd als iemand te dichtbij komt. Lisette wilde graag dat ik weer gelukkig zou worden, ook al was dat zonder haar. Ik weet dat ze nog er aan gedacht heeft wie er bij mij zou passen. Wat is ze toch een lief meisje. Ik ga wel eens met vrienden en vriendinnen om, maar geen polonaise voor mij. Ik zag laatst een programma waarin mensen na het overlijden van hun partner soms na acht weken, maar gemiddeld twee jaar, weer een andere partner hadden. Daarbij zat ook een man die na zes jaar zijn vrouw nog altijd een bosje bloemen kwam brengen. Dat vind ik dan zo mooi. Dat is overigens geen oordeel over wie dan ook. Iedereen verwerkt het immers anders en er is geen fout handelen in deze gevallen. Lisette drukte me op het hart dat ik dat rustig aan moest doen. Ze dacht dat ik vrij snel een andere vrouw zou hebben, omdat ik nooit zonder haar kon. Maar dat ik niet zonder haar kon, wil niet zeggen dat er iemand anders moet komen, dus zei ik haar dat ze nog wel eens versteld zou kunnen staan hoe lang ik alleen zou kunnen zijn. Ze zei me dat ze het fijn zou vinden dat ik wel een bepaalde tijd zou wachten, gewoon uit respect. Dat heb ik haar beloofd. Ik denk vaak aan het moment dat ik misschien haar ooit weer ontmoet en dan moet ik haar in de ogen kunnen kijken en zeggen: “Hoi meisje, gelukkig ben ik weer bij jou, heb ik het goed gedaan?”