Selecteer een pagina

Opname Zuyderland

Het is enige tijd stil geweest op de blog. Lisette heeft hard gewerkt aan haar herstel. Het was een lange periode, waarin we van alles hebben moeten ontdekken. Wat kun je nog eten? Hoeveel kun je ervan eten? Hoe verloopt het drinken? Alles verandert voor iemand zonder maag. Het lichaam moet ook de omschakeling verwerken. Voedsel dat decennia lang via de maag, als voorbewerkt papje, de twaalfvingerige darm inkwam, komt nu in onversneden vorm de dunne darm in. Hier is ze vaak hevig misselijk van geweest.

Op 9 februari was onze eerste controle bij het AvL. De ochtend dat we vertrokken begon al niet goed. Lisette had een hevige aanval van de omgedraaide werking van de slokdarm. We zijn daarna kunnen vertrekken maar het is een zware rit  voor iemand, die van elk hobbeltje in de weg misselijk kan worden. Toen we aankwamen waren we iets te laat, maar de chirurg nog veel later. Lisette moest, nog steeds hartstikke misselijk, meer dan een uur wachten vanwege uitloop. Dit kan gebeuren, maar het was voor Lisette allesbehalve fijn.

De chirurg zag geen bijzonderheden, behalve dat hetgeen Lisette doormaakte goed past in het beeld van de studie. In april volgt een eerste Ct-scan om te kijken of alles nog in orde is. De rest kan gebeuren binnen het regionale ziekenhuis, behoudens interventies. Deze worden in het AvL uitgevoerd.

Er is afgesproken om nog twee chemokuren te starten binnen twaalf weken na de operatie en daarom was er op 21 februari een afspraak met haar oncoloog. De arts gaf aan dat Lisette nog niet in de toestand verkeerde die nodig was om te starten met de chemo. Dit zou te zwaar zijn. Lisette en ik wisten dit ook, immers voelde ze wel vooruitgang, maar ook iedere keer weer terugslagen. De oncoloog stelde voor om tweewekelijks af te spreken, om zo het goede tijdstip voor de start van de chemo’s te bepalen. Zij zelf dacht aan twee tot vier kuren. Dit is iets dat Lisette niet had verwacht, omdat ze hier torenhoog tegen opkijkt.

De tijd tot aan de tweede afspraak verliep voortvarend. Het eten ging steeds beter en met grotere porties, de darmen deden steeds beter hun werk zoals dat hoorde. Het werd tijd om, zoals voorgeschreven, buiten te gaan lopen. Dit hebben we vorige week woensdag gedaan. Lisette was zo’n honderdvijftig meter onderweg, toen ze opeens volledig misselijk werd en niet meer verder kon. Wat was er aan de hand?

We zijn naar huis gegaan en hebben gewacht, waarna het wel weer wat beter ging. De afgelopen dagen is de moeheid en het energiegebrek echter steeds verergerd. Ook de misselijkheid nam dagelijks steeds grotere proporties aan, met als gevolg de vele braakneigingen. Deze zijn zo erg dat de buik en borstkas hevig pijn gaan doen en ontnemen iemand de moed om door te gaan.

Toen we afgelopen dinsdag onze tweede afspraak hadden bij de oncoloog, moest ik Lisette in de rolstoel naar binnen rijden. De oncoloog keek verschrikt. Dit was ze niet gewend van Lisette, die tijdens de chemo’s nog de trappen van het ziekenhuis oprende. Ze kent Lisette als een krachtige en vrolijke vrouw, maar tegenover haar zat een uitgeblust musje. “Zal ik je maar opnemen?” was de directe reactie van de oncoloog, nadat Lisette haar in de ogen had gekeken. Lisette had daar geen zin in, maar wist ook dat ze thuis niet beter zou worden. Ze voelt dat er iets mis is in haar buik. De arts heeft meteen alles in het werk gesteld om Lisette op woensdag 8 maart in Geleen-Sittard op de nemen.

Gisteren zijn we richting het ziekenhuis vertrokken en was de vierde opname, sinds de diagnose, een feit. Er is opnieuw bloed geprikt om te kijken wat er aan de hand is, daaruit blijkt dat de leverwaarden fors zijn verhoogd sinds de bloedafname van afgelopen maandag in Heerlen. Nadat vandaag de zaalarts is geweest weten we dat ze een leveronderzoek willen starten. Er zal morgen een Ct-scan gemaakt worden van de buik en er wordt weer bloed afgenomen om de waarden opnieuw te controleren. De arts denkt dat de lever ontstoken is. Het kan een virusinfectie zijn, of door medicijngebruik, of door de voeding of zelfs door de ziekte. Daarvan vindt de arts wel dat het een raar beloop zou zijn. Maar niets kunnen we uitsluiten, omdat eerst de scan moet worden gemaakt. In de tussentijd wordt er aan gewerkt om Lisette zo goed mogelijk te faciliteren. Ze is erg moe en continu misselijk, waarvoor nu gezocht wordt naar een oplossing.