Selecteer een pagina

Slechte dag

Ze lag te slapen. Ik kwam vanochtend de kamer binnen en heb mijn spullen neergezet. Ik ga dan altijd even chococreme pakken uit de automaat. Toen ik terug kwam heb ik nog even gezeten, voordat Lisette weer wakker werd. Ze vertelde dat de artsen waren geweest en dat de ontstekingswaarde was gestegen naar 440. Iets wat Lisette al lang vermoedde. “Er klopt iets niet in mijn buik”, zei ze een paar keer. Er werd een nieuwe CT-scan gemaakt en daarvoor heb ik, samen met een zuster, Lisette naar radiologie gereden. De scan kon kort of lang duren. Kort, dan zou er niets te zien zijn. Lang, dan zou er iets gedaan moeten worden. Ik bracht Lisette om kwart over een naar beneden en om kwart over twee was ze nog niet terug. Ik informeerde bij de verpleging of ze wat wisten, maar ze zouden het mij vertellen , zodra ze gebeld zouden worden. Ik wist niet dat de arts al twee keer naar me had gezocht. Lisette had namelijk vocht in de buik, wat het lichaam zelf kennelijk niet kon afvoeren.

De arts en radioloog wilden links en rechts een drain plaatsen, maar omdat het vocht over de hele buik bewoog is uiteindelijk een drain aangelegd in de rechterzij. Omdat er vermoed wordt dat het om een ontsteking gaat zijn er drie antibiotica kuren start. Het vocht is op kweek gezet.

Lisette mag nu even niet eten en drinken, iets wat ze net weer kon. De stoelgang staat weer in de kinderschoenen, het lijkt alsof we weer terug zijn gezet in de tijd. Morgen mag ze misschien wel wat eten en drinken.

Lisette ligt nu veel te slapen, het lichaam moet meer werk verzetten. De nacht treedt zometeen weer in, hopelijk gaat het morgen weer wat beter.

Hiep hiep hoera

Hiep, hiep, hoera! Lisette heeft vandaag een jaartje bijgeschreven. Van een feeststemming was echter niets te merken. Dit was allemaal te herleiden naar de avond hiervoor.

Gisteren schreef ik al dat Lisette buikpijn had, maar dat was meer een ontzettend gespannen gevoel. De buik is ook helemaal opgezet. Ze had de laatste maaltijd genomen en daarna had ze constant het idee dat het eten naar boven kwam. Het was zo erg dat ze de pijn van de slokdarm tot achter tussen haar schouderbladen voelde. Dit beangstigt haar zeer, omdat het allemaal hiermee is begonnen. Ze was te bang om te gaan slapen, daarom stelde de verpleging voor dat ik de nacht bij haar zou blijven, omdat dit Lisette het gevoel zou geven dat er constant op haar gelet zou worden.

Het was voor haar een hele slechte nacht, wat kan een mens zich beroerd voelen. Elk half uur moest ze uit bed of rechtop zitten om de klachten te kunnen verwerken. Je hebt de rust echt nodig, want op een bepaald moment holt het je lichaam uit. Toen Lisette vanmorgen wakker werd, ben ik mijn dingen gaan doen en heeft zij tijdens de visite met de arts gesproken, die haar wat tips gaf voor de slokdarm, waarvan hij dacht dat het wel eens kramp kon zijn. Hier was Lisette intussen 15 uur mee aan het worstelen, alvorens de klachten langzaam minder werden. Van de buik is eergisteren een CT-scan gemaakt waar niets op de zien was, maar intussen groeit de buik van Lisette met de dag. De verpleging heeft dit goed gerapporteerd, zodat er snel naar gekeken kan worden.

Intussen was het haar verjaardag en heb ik iedereen, die van plan was om te komen, moeten afzeggen. Ze kon het gewoon niet aan. Ook vandaag heeft ze geprobeerd om te wandelen en ze heeft gefietst, maar allemaal met moeite door de opgeblazen buik. Beweging blijft echter cruciaal om de darmen goed op gang te krijgen. Deze zijn inmiddels weer in de ruststand gegaan. Wat een ellende allemaal als je haar ziet knokken tegen de complicaties van de op
eratie.

Wel kwamen er vele lieve verjaardagswensen, online en via de post, en vele leuke kadootjes. Hiervoor wil ze iedereen, die het betreft, hartelijk bedanken. Ik hoop haar op een later tijdstip toch nog het gevoel te kunnen geven dat ze vandaag jarig was.

 

Een beestje

Vanochtend kwam al de uitslag van de kweekjes van de urine en het wondvocht, die gisteren zijn genomen. De arts vertelde Lisette dat er een beestje was gevonden, die normaal op de huid wordt aangetroffen. Deze bacterie kan alleen worden bestreden met antibiotica. Dus de eerste drie dagen krijgt Lisette een verhoogde dosis van het middel Augmentin. Daarmee hopen ze het onder controle te krijgen. Daarna zal de kuur wel afgemaakt moeten worden. Ook werd ze ingelicht door een maatschappelijk werker over de mogelijkheden die zij bieden om te revalideren.

Vanmorgen ging het eten en drinken al weer beter; de arts gaat in het weekend de TPV-voeding afbouwen en dat is goed nieuws, want er is infectiegevaar in de hals en de lever kan er niet goed tegen. De normale jenunumsonde zal meer ingezet worden. Deze sonde gaat ook mee naar huis. Ook zijn vanavond alle lijnen vernieuwd, dit moet elke vier dagen gebeuren onder hygiënische omstandigheden. Ze kan er nu weer even tegen aan.

Vandaag kreeg ze de eerste keer een warme maaltijd. Aardappel met kip en groente, wel geheel gemalen. Als je lang niets meer gegeten hebt en je start de eerste keer en weet je dat je geen maag meer hebt, dan blijft het even uitproberen hoeveel je aan kunt. Lisette had maar een halve portie gegeten, maar dat bleek toch teveel, wat resulteerde in wat ze “dumping” noemen.

Het resultaat is dat ze daarna veel buikpijn had. Het eten wilde gewoon niet doorzakken, althans zo zag het uit. Slapen lukte ook niet, daarmee leren omgaan is echt een dingetje.

Geduld is een schone zaak

De problemen zouden zich opstapelen als de ontlasting niet snel op gang zou komen, daar hadden we het gisteren nog even over. Net voordat ik van plan was te gaan kreeg Lisette iets om de darmen op gang te helpen. En of dat werkte! De massa die zich, sinds 10 januari, in alle krochten van het darmstelsel, had verzameld wist zich een weg naar buiten te banen. Duidelijk was te zien dat er een competitieslag bezig was, tussen de voedingstoffen, om wie het eerst het lichaam mocht verlaten. Dat was een geweldig teken en ik kon als een tevreden man mijn weg vervolgen naar het gasthuis.

Toen ik vanochtend de kamer binnenliep zat Lisette met een big smile haar eerste puddingkje te eten; eindelijk weer iets tastbaars in de mond. Even later arriveerde ook het eerste yoghurtje. Eindelijk een stap vooruit, dat betekent dat stoffen, die nu per infuus worden gegeven weer op een normale manier kunnen worden opgenomen in het bloed. We willen namelijk zo snel mogelijk van de TPV-lijn af, die nu kan worden afgebouwd.

Maar de vreugde werd snel verstoord.. De behandelend arts had, in het bloed, een stijging gezien van de crp-waarde van 180 naar 300, terwijl 10 het gangbare maximum is. Dit duidde op een infectie. Omdat Lisette nog pijn in de buik had, wilde de arts een CT-scan laten maken om een abces of ontsteking uit te sluiten. Dat was even schrikken. De radiologie werd gebeld, maar door drukte hebben we tot laat in de middag moeten wachten, voordat Lisette aan de beurt was. Omdat ze allergisch is tegen jodiumhoudende contrastvloeistof, moest ze een uur van te voren al op de kamer behandeld worden met anti-allergie middelen, waaronder Tavegil.

Ik heb de verpleging even meegeholpen om Lisette, in haar bed, naar de afdeling radiologie te rijden, en dat ging prima! “Ademt u maar in mevrouw…, even vasthouden…en u kunt weer doorademen..”, zei de radiologe en voor we het wisten mocht ik haar weer naar boven rijden. Zowel vanmorgen, als vanmiddag duimde de verpleging voor Lisette dat er niets ernstigs aan de hand zou zijn. Ik dacht nog dat het misschien toch iets te maken had met de laatste drain, die toch vrij abrupt stopte met vocht produceren.

Maar tegen alle verwachting in kwam het verlossende bericht al snel door een dienstdoende arts. De CT-scan laat geen rare dingen zien. De radioloog beschrijft wel iets van vocht, maar het geheel laat een post-operatief beeld zien. Geen reden om ons verder zorgen om te maken. Kijken wat de dag van morgen brengt.

Dag 9

Kort nadat ik gisteravond de blog online zette, begon de temperatuur van Lisette te stijgen. Ook de hartslag was in rust verhoogd naar 91 slagen per minuut. Er moest iets aan de hand zijn. Er was net een TPV-voeding gestart, maar dat zou wel erg snel zijn als deze lijn voor de problemen zou zorgen. Wat opviel is dat de pijnlijke drain in de buik niet meer liep, maar wel doorlekte. Toch tot vanochtend aankijken, was het advies.

In de nacht is de wond van de drain pus gaan vormen en is het wondvocht er langs gelopen. Vanmorgen bij het wakker worden, was het ook doorgelekt door de lakens. Na de bloedcontrole vandaag bleek dat er een verhoogde ontstekingswaarde van 180 was. Dit duidde op een ontsteking in het lichaam. De arts-assistent kwam nog even kijken of er misschien een bacterie in de halslijn was gekomen. Lisette gaf weer aan dat het toch de buik zou moeten zijn, omdat daar de pijn vanuit straalde. De arts concludeerde dat de drain wellicht verstopt kon zijn en heeft opdracht gegeven deze vandaag te verwijderen. Tevens moest er een kweek gemaakt worden van de urine alsook het vocht uit de buik, opdat als Lisette een hoge koorts zou krijgen of verdere ontsteking, dan de bacterie gelijk bestreden kan worden. Na het eruit halen van de drain kwam er een verlossend gevoel, maar wat bleek nu? Het vocht had zich inmiddels opgehoopt, omdat de drain inderdaad verstopt zat met wat weefsel. Datzelfde vocht begon nu uit de buik te stromen, daarom is er een speciaal zakje tegen geplakt, zodat het vocht opgevangen kan worden. Inmiddels na één keer helemaal vol te zijn geweest is het zakje leeg. Het lichaam moet het nu zelf opruimen.

De arts sprak tijdens de visite van Ileus (darmverlamming). Dit betekent dat de darmen, ten gevolge van een buikoperatie, tumor of abces, stilliggen. Zoals ik al eerder vertelde moeten de darmen op gang komen na zo’n grote operatie. Als dit niet gebeurt kunnen er hevige complicaties optreden. Zo kan het zijn dat de darmen dermate op spanning komen dat er een scheur ontstaat in de wand. Dit heet een darmperforatie. En juist dit is al gebeurd in deze studie. Om de perforatie te voorkomen doen we zoveel mogelijk aan beweging, we lopen en vandaag heeft Lisette ook twee keer 5 minuten gefietst. Dit is altijd een hele volksverhuizing als we wandelen, want de kerstboom en alle lijnen moeten ook mee. Ook drinkt ze bij, weliswaar met mate, en gaat ze regelmatig in een stoel zitten, zoals vandaag in het restaurant. Ik ben naar Albert Heijn geweest en heb haar ouderwetse Stimorol gekocht, zodat ze kan kauwen. Ook dat helpt mee de darmen te stimuleren.

Men heeft ons verteld, bij opname, dat het hongergevoel verdwijnt zonder maag. Nou, dat geldt dan niet voor Lisette! Ze liep naast me en als we het restaurant passeerden zei ze: “Oh daar had ik ook wel zin in, een lekkere hamburger, of een lekker belegd broodje”. Dat is dus een goed teken, want dan weet ik zeker dat ze weer aan kilo’s gaat winnen als ze eenmaal mag eten.

We hopen dat het stelsel weer snel gaat werken, want er zijn inmiddels weer pompen en bolussen bijgekomen aan de paal naast haar bed, terwijl het al afgebouwd had moeten zijn. We weten uit ervaring dat als de darmen eenmaal op gang komen, dat het dan zeer snel goed komt. En dat is ook wel nodig nu, want Lisette is er zelf al een beetje klaar mee, dat rondhangen hier. Ze is natuurlijk een bezig bijtje van nature. Dit alles gezegd hebbende, lopen we maar weer eens naar de hometrainer…