Selecteer een pagina

Afspraken Antoni van Leeuwenhoek

Planning donderdag 22 december:

5 afspraken/gesprekken bij AVL Amsterdam ter voorbereiding op de eventuele operatie in januari 2017. Het was een lange en voor mij vermoeiende dag. Ik kon die nacht weer eens niet slapen en ik was sinds 4.30 uur klaarwakker. Om 8.00 uur hop in de auto en op weg naar Amsterdam. In de auto heb ik wat hazenslaapjes gedaan anders zou ik het niet redden zo’n lange dag. Snel Yasmin ophalen bij haar huisje, want om 10.45 uur had ik mijn eerste afspraak. Meten, wegen, bloeddruk en medicijnen doornemen. Dat viel allemaal wel mee.

Om 11.30 uur stond een gesprek met de fysiotherapeut/ergotherapeut op. Hier werd o.a mijn algemene huidige lichamelijke fitheid besproken en mij werden ademhalingstechnieken uitgelegd die ik na de operatie dagelijks moet doen. Ook moet ik vanaf vandaag iedere dag een half uur redelijk intensief wandelen om mijn conditie en spieren weer op te bouwen. Nodig om het herstel na de operatie te bespoedigen.

Om 12.30 uur was het eindelijk zo ver. Het gesprek met de chirurg. Om een lang verhaal kort te maken. Ik ben officieel uitgenodigd voor de PERISCOPE-studie/operatie. De arts heeft 10 januari 2017 voor mij gereserveerd. De operatie zal namelijk een hele dag in beslag gaan nemen. Ik heb de papieren/toestemmingsverklaring samen met de arts ondertekend, dus dat was voor nu weer een groen vinkje. Maar.. er is nog een grote MAAR. Volgende week donderdag, 29 december, moet ik terug naar Amsterdam om een CT scan van mijn maag en buik te laten maken en een uitgebreid bloedonderzoek. Als de scan (en ook de bloedwaarden) laten zien dat de ziekte niet is toegenomen en er verder geen uitzaaiingen op het buikvlies zijn bijgekomen en de overige organen in mijn buik ook schoon zijn, pas dan krijg ik groen licht. De uitslag van de scan/bloed wordt op 4 januari in het Multidisciplinair Overleg besproken. Diezelfde dag krijg ik telefonisch de uitslag. Tot die tijd blijft het weer erg spannend. De operatie zelf is ook besproken en ik kan jullie vertellen dat het geen appeltje eitje wordt, maar ik heb het allemaal over mij heen laten komen want ik kan het toch niet veranderen. Er is helaas geen andere optie. Ja die is er wel. Terug naar het palliatief traject.. en dat is voor mij geen optie!

13.30 uur: Afspraak met de anesthesist voor de preoperatieve screening. Ook hier werd de operatie weer besproken en welke “lijnen” (infusen, slangetjes en katheters) ik allemaal kan verwachten als ik wakker wordt op de Intensive Care. Ik ga na de operatie niet naar de uitslaapkamer maar direct naar de IC waar ik de optimale zorg krijg zodat ik zo snel mogelijk naar de verpleegafdeling kan. Ook dit gesprek heb ik maar over mij heen laten komen omdat ik er niet zo vrolijk van werd. Het is een hele grote operatie en daar horen alle toeters en bellen bij.

Na dit gesprek konden we even rustig bijkomen in de hal en wachten op de volgende afspraak. In de tussentijd was mijn nichtje aangeschoven samen met haar vriend die ook nog een erg leuk cadeautje voor mij hadden meegenomen. De schatten.. echt zo lief. Samen wat gegeten en gedronken en om 15.15 uur zijn we met z’n allen het laatste gesprek ingegaan. Dat was op zich wel leuk want ik vroeg of al mijn kinderen mee mochten en dat was goed. Aan haar gezicht te zien was ze erg verbaasd haha. Tijdens het gesprek werd de gezinssamenstelling besproken en toen viel ik door de mand. Ik heb natuurlijk maar 1 dochter, al zie ik mijn 2 nichtjes nu ook als mijn dochters. Dus dat was wel grappig.

Deze keer een gesprek met een verpleegkundige van de afdeling. Ook hier werd weer alles doorgenomen, allerlei vragen gesteld en uitleg over de tijd dat ik op de verpleegafdeling verblijf, het ontslag en de zorg in de thuissituatie. Om 16.00 uur waren we eindelijk klaar én gaar en konden we naar huis. Eerst nog een tussenstop bij mijn nichtje in Vinkenveen. Samen wat gegeten en om 23.15 uur was ik thuis en ben ik als een blok in slaap gevallen.

Al met al een spannende dag en er breken ook weer nieuwe spannende dagen aan, maar we gaan eerst genieten van de Kerstdagen.

Ik wens iedereen dan ook een hele fijne Kerst en alvast een gezond en gelukkig 2017! May all your dreams and wishes come true..

“All I Want for Christmas Is..”

Einde kuur 6..

Mijn laatste chemokuur in 2016 zit er nu op en ik kan met trots zeggen dat ik deze 6e kuur naar verhouding goed heb doorstaan! Eindelijk hebben de medicijnen eens hun werk gedaan, óf begint mijn lichaam zich steeds beter te herstellen dat het gif geen kans meer krijgt om mij KO te slaan? Wie zal het zeggen? Uiteraard heb ik alle bijwerkingen weer gehad en het was zwaar genoeg, maar ik ben niet zó ziek en afhankelijk geweest als alle andere keren en heb zelfs dingen kunnen ondernemen in de chemoweek, waar ik voorheen niet de kracht en puf voor had. Ik denk dat het monster in mij misschien wel langzaam begrepen heeft wie hier de sterkste is 💪

 

“Een film draait door mijn hoofd, die mij geluk belooft..”

De laatste druppel..

Vandaag, donderdag 8 december 2016, heb ik mijn mobiele kastje met de laatste druppel chemo in Sittard ingeleverd. Ik kan niet uitleggen wat dit met me deed. Opgelucht en blij dat ik voor dit jaar even verlost ben van dit alles.

De kanker heeft inmiddels al zoveel van mij afgenomen, waaronder nu ook mijn steeds dunner haar op mijn bolletje. Ik twijfel op dit moment of ik het toch maar moet gaan korter knippen, en dan bedoel ik héél kort. Het is iedere dag een gevecht om mijn haren in de plooi te krijgen en dat is echt niet fijn. Of toch nog even wachten? Ook mijn vrijheid, conditie en een fit lichaam heeft de kanker mij afgenomen, maar een paar dingen gaat hem niet lukken en dat is mijn lach, mijn humor, mijn vechtlust en vertrouwen in een langer leven afnemen!

Tijdens de bijna 4 uur lange zit op het dagcentrum afgelopen dinsdag kwam Pascal mij weer een hele tijd vergezellen. Ze gaf mij al eerder de indruk dat ze niet zou komen (grapjas) maar na 16 jaar samenwerken ken ik haar wel goed genoeg dat ze niet zo goed kan liegen haha. Ze nam ook een hele grote uhh lange verrassing mee hihi. Een hele lieve collega van de buitendienst die niet zo heel vaak op kantoor in Landgraaf is maar wel de moeite heeft genomen om mij te bezoeken en dat deed mij heel erg goed. Hij had twee mooie bloempotjes met hyacinten meegebracht, maar deze had mijn niet nader te noemen collega-vriendinnetje in de parkeergarage in Sittard uit haar handen laten vallen en de betonnen potjes lagen daardoor in gruzelementen 😱 Het was echt hilarisch bij binnenkomst en overhandiging. Ook de verpleging lag in een deuk. Maar we zullen maar zeggen dat deze scherven geluk gaan brengen. Inmiddels heb ik 2 nieuwe, prachtige hele potjes gekregen. Zelf had ik ’s ochtends vroeg al bij de bakker een overheerlijke vlaai besteld en meegenomen om te vieren dat ik voorlopig mijn laatste chemo had en dat viel goed in de smaak. Ook de verpleging van de unit waar ik zat was erg content. De uren vliegen dan gelukkig weer voorbij. Nadat mijn collega’s weer weg zijn gegaan hebben Rob en ik nog wat praatjes met de andere lotgenoten gemaakt. Deze keer alleen maar een in- en uitgaan van 70+ mensjes, maar dat liet de pret verder niet drukken. We zitten tenslotte allemaal in hetzelfde schuitje.

Zo, nu is iedereen weer een beetje op de hoogte en ga ik mij voorbereiden op mijn laatste wedstrijd tegen de vervelende bijwerkingen maar ik kijk nu al uit naar mijn 6-0 en daarmee ook de goede dagen..

Lieve lezers, volgende week, ik denk dat ik dinsdag of woensdag a.s. met een nieuwe update kom met hopelijk goed nieuws.

Tip: Velen zijn jullie al voorgegaan, maar wil jij ook op de hoogte blijven wanneer ik een nieuw bericht plaats dan kun je je hiervoor aanmelden onderaan de reacties. Je krijgt dan automatisch een e-mail en uiteraard verder geen andere vervelende spam-mails.

Voorlopig mijn laatste wedstrijd..

fb_img_1480764677825

“Alone we are strong, together we are stronger, liefs Patrick”

Na een paar dagen total-loss te zijn geweest ben ik in mijn rustweek weer opgekrabbeld en heb ik een aantal hele goede dagen gehad. Zo blij om te vertellen dat ik in deze rustweek veel leuke dingen heb kunnen doen. Op donderdagmiddag zijn 2 lieve collega’s op bezoek geweest. Op vrijdagmiddag kwam een vriend uit mijn jonge jaren op bezoek met een erg leuke en lekkere verrassing. Iemand die ik al zo’n 25 jaar niet meer had gezien. Wel uit het oog maar nooit uit het hart en zo goed en vertrouwd voelde het ook bij ons weerzien. Ik ben naar de stad in Maastricht en Heerlen geweest om alvast wat verjaardags- en kerstinkopen te doen, op vrijdagavond met mijn beste vriendinnetje naar de bios geweest en op zaterdag gezellig thuis getafeld met familie. Op zondagmiddag een flitsbezoek bij Ikea met héle lange wachtrijen haha. Pff nou dat was eigenlijk het meest vermoeiende, maar toch fijn om weer even weg te zijn want de dagen binnenshuis duren alsmaar langer.

Maar op dit moment sta ik weer klaar voor het laatste startschot. Vanmiddag heb ik voor het eerst mijn bloed laten controleren op het dagcentrum in Zuyderland Heerlen en ben ik op gesprek geweest bij mijn oncoloog. Alle waarden waren weer goed dus ik mag morgenochtend beginnen aan mijn voorlopig  laatste wedstrijd, de 6e chemokuur. De arts nam uitgebreid de tijd om alles met ons te bespreken aangezien na deze kuur een hele spannende periode aanbreekt en ik de komende tijd niet meer bij haar op het spreekuur hoef te komen. AVL Amsterdam komt vanaf nu steeds vaker in beeld. In de tijd dat ik moest wachten op de uitslag zijn Rob en ik heel even op bezoek geweest bij mijn hardloopmaatje die nog steeds in het ziekenhuis ligt en momenteel wacht op een behandelplan. Veel sterkte Mo, wij denken ook iedere dag aan jou en samen zijn wij een sterk team!

Regelmatig denk ik terug aan 8 september jongstleden, de dag dat ik de diagnose maagkanker met uitzaaiingen naar mijn buikvlies kreeg te horen en mijn tijd nog maar heel kort en kostbaar zou zijn. Ik moest toen al snel kiezen tussen kwaliteit van leven en accepteren dat mijn leven heel snel zou ophouden. Wat ben ik blij en dankbaar dat ik voor een second opinion heb gekozen en me niet heb neergelegd bij de diagnose, want ik ben die korte tijd, dankzij de chemo, toch maar zonder veel kleerscheuren en goede resultaten doorgekomen en niet geheel zonder kwaliteit van leven. Eigenlijk is de chemo nu mijn beste vriend geworden, al vervloek ik hem ook wel vaak hoor. Ik hoop dat deze vriend mij tijdens de voorlopig laatste chemo niet teveel gaat pesten en mij daarna weer goed laat herstellen, zodat ik weer hele fijne dagen ga meemaken want dat smaakt naar meer. Ik vier iedere dag het leven, al is het soms in de schaduw van mijn onzekere toekomst..

“Ik wens iedereen een hele gezellige pakjesavond!”