Selecteer een pagina

Laatste loodjes..

De laatste loodjes wegen inderdaad het zwaarst. Iedere chemokuur vraagt steeds meer van mijn lichaam en het lijkt alsof er telkens iets bijkomt. Mijn lichaam wordt iedere keer zwakker en toch is het niet kapot te krijgen na telkens zo’n lading chemische troep 💪! Het tweewekelijkse riedeltje ken ik inmiddels wel en toch hoop je op meer goede dagen. Helaas heb ik deze week toch weer meer slechte dan goede dagen gehad. Ik hoop dat ik vanaf vandaag weer bergop ga, want dan kan het aftellen echt gaan beginnen. Volgende week is het alweer mijn 6e chemo en dan hopelijk voorlopig ook de laatste kuur! Ik weet dat ik geen andere keuze had, maar ik ben er eerlijk gezegd nu een beetje klaar mee. Wil even wat langer rust. Mijn lichaam en geest moeten voldoende herstellen voor de tijd die nog komen gaat. Daarbij wil ik optimaal genieten van de komende feestdagen en dat kan niet als je telkens ziek bent en je niet goed voelt. 

Toen ik vorige week donderdag het pompje met chemo heb laten afkoppelen in Sittard sloeg de moeheid al behoorlijk snel toe. Toch ben ik die dag gezellig met Rob, Yasmin en schoonma gaan lunchen in de stad. Dat zijn de kleine dingen waar ik nu optimaal van geniet. 

Die donderdagnacht begon het feest helaas alweer. Doodmoe zijn maar niet kunnen slapen. De slaapmedicatie werkt ook niet dus dat schiet ook niet op. De vrijdag was ook geen pretje, de misselijkheid stak weer de kop op. Zaterdags viel het allemaal wel mee. Ik had ik de indruk dat de pleister, samen met de andere medicijnen, eindelijk eens hun werk gingen doen. 

Diezelfde dag werden we helaas geconfronteerd met iets vervelends. Mijn schoonmoeder is op brutale wijze op straat beroofd van haar tas. Ze was ’s middags nog bij ons geweest en na haar bezoek aan de winkel is ze beroofd. Korte tijd erna stond ze in paniek voor onze deur. Nou dan vergeet je wel even je eigen ellende en wil je alleen maar het beste voor haar. Om de kracht van social media in te zetten heeft Rob die avond een bericht op facebook geplaatst om op die manier te proberen de dader op te sporen. Het bericht is in een mum van tijd meer dan 1300 keer gedeeld. Ongelooflijk hoe snel dat gaat. De recherche is inmiddels een onderzoek gestart en met schoonma gaat het gelukkig heel goed. Je krijgt haar niet zo snel klein, en bang is ze gelukkig ook niet. 

Zondag en maandag waren de zwaarste dagen van deze week maar die zijn nu gelukkig voorbij. Nu weer aansterken en genieten van de goede dagen en iedereen en alles om mij heen. Heb deze week nog genoeg op mijn programma staan 😸

“Het is zo stil in mij en de wereld draait maar door..” – Van Dik Hout 

Kuur 5

Ik weet niet waarom, maar voor deze kuur heb ik mij de laatste week erg druk gemaakt. Ik kan het niet uitleggen, maar de achtbaan waarin ik zit doet emotioneel iets met je. Ik weet inmiddels wat me te wachten staat, kom ik er deze keer goed doorheen, zijn de bijwerkingen nog erger of misschien wel minder heftig, hoelang gaat de misselijkheid deze keer aanhouden? Allemaal vragen en de antwoorden krijg ik pas gedurende deze week.

Maar goed, ik sla me er wel weer doorheen want er zijn ook nog steeds leuke en positieve dingen. Zo kreeg ik gistermiddag van dr. Warmerdam te horen dat mijn bloedwaarden weer erg goed zijn. Het is toch altijd spannend zo’n uitslag, maar fijn om te weten dat mijn lichaam na de chemo weer goed is hersteld. Ook mijn gewicht is wat toegenomen en dat is een goed teken en iedereen valt het ook op. Yay!! Mijn huisarts, dr. Wakman, maakte afgelopen vrijdag, toen hij bij ons thuis was, een leuke opmerking. Hij zei: “Wat fijn om te zien dat jouw lichaam langzaam weer de regie in eigen handen neemt”. En dat vond ik zó mooi gezegd!

Omdat ik tijdens de kuren helaas altijd erg misselijk en ziek ben heb ik nu weer een nieuw medicijn erbij gekregen. Een pleister (Sancuso, werkzame stof is Granisetron) die Rob vanmiddag op mijn bovenarm heeft geplakt en de komende 7 dagen ervoor moet zorgen dat ik deze keer niet zo misselijk en ziek word. Eigenlijk had ik deze pleister al 24 uur vóór aanvang van de chemo moeten krijgen maar helaas was deze pleister bij geen enkele apotheek op voorraad en kon ik vandaag pas beginnen. Dit middel geeft het werkzame stofje voor de duur dat ik de pleister draag langzaam en constant door mijn huid en in mijn bloedstroom af. Slapen en een goede nachtrust is ook nog steeds een groot probleem vandaar dat de arts mij een ander slaapmiddel (Zopiclon) heeft voorgeschreven en dat ga ik vanavond maar eens uitproberen.

 

Een van de mooie momenten was dat ik gistermiddag na alle ziekenhuisafspraken als verrassing samen met Rob een bezoekje ben gaan brengen aan mijn collega’s bij Berner. Wat deed mij dat goed zeg! Wat een hartelijk onthaal, zoveel warme knuffels en lieve steun. Soms emotioneel maar het deed mij zo goed om er weer even te zijn en het gevoel te ervaren dat ik nog steeds onderdeel ben van deze warme Berner family. Dank jullie wel lieve mensen. Als bedankje had ik mini tompouces laten bedrukken en meegenomen naar kantoor.. Tja en uiteraard met mijn tekst: “Alone we are strong..” “Together we are stronger..”.

Vanochtend mocht ik mij dus weer vroeg melden op het dagcentrum oncologie in Sittard. Deze keer totaal niet verwacht… Maar wie kwam mij om 10.15 uur weer vergezellen? Nee niet Sinterklaas en Zwarte Piet, maar mijn maatje, collega Pascal! Zomaar als verrassing en als steun. Niet omdat het moet, maar omdat ze de liefste is! Wat ik wel sinds gisteravond wist is dat mijn lieve zorgzame vriendin en grote steun Rosita mij zou komen bezoeken. We hebben samen gezellig gekletst en de tijd ging zo voorbij, tenslotte zit ik er toch zo’n halve werkdag uh ik bedoel 4 uurtjes. Ben ook weer veel teveel verwend vandaag o.a met de “I love you” mega grote ballon van Rosita 😍 Nu nog 46 uur de overige chemo thuis en dan kan de battle weer beginnen!

Tot nu toe gaat het nog goed. Ben ik deze week niet veel online dan weten jullie waar ik mee bezig ben. Het monster in mij proberen te verslaan..

“No matter what happens, the sun will rise in the morning”  (Barack Obama)

 

 

Wat een week…

img_8518Deze keer een lange week met veel ups and downs.. Een week die anders was dan alle andere chemoweken. Een week waarin ik langer ziek was en de bijwerkingen niet mild.

Een week waarin ik op de 5e dag voor het eerst ben gaan wandelen met mijn kleine ‘tijgers’ en hoopte dat dit het begin was van mijn goede dagen. Helaas werd ik de dag erna weer teruggefloten..

Een week waarin veel mensen snotteren en ziek zijn en daardoor mij niet kunnen en mogen bezoeken omdat ik nu erg vatbaar ben en zelf niet ziek mag worden..

Een week waarin er onverwacht het slechte nieuws kwam dat een andere hardloper uit mijn marathongroep, mijn mental, ook getroffen is door de vreselijke ziekte die de naam kanker draagt. Een loopvriend waar ik heel veel respect voor heb omdat hij een ongelooflijke doorzetter is en omdat hij o.a. degene is die mij gemotiveerd heeft om de halve marathon in Eindhoven in 2015 te lopen in een hele mooie tijd. Keep the faith Maurice. Alone we are strong, together we are stronger!

Een week waarin mijn kleine nichtje haar 21e verjaardag viert. Ik blij en dankbaar ben dat ik op haar feest aanwezig mag zijn maar tegelijkertijd ook verdrietig omdat ze op deze bijzondere dag haar lieve mama, mijn dappere zus, extra mist. Dit zijn harde levenslessen voor een jongvolwassene die in je geheugen gegrift blijven.. jouw mama is voor altijd in jouw hart Cassidy ❤

Een week waarin ik me nu al meer druk maak voor de volgende kuur omdat de angst gewoon soms het roer wil overnemen..

Maar ook een week van besef.. besef dat niet alles vanzelfsprekend is en ik gewoon moet doorknokken ook al is dat niet altijd even gemakkelijk…

“Have hope, be strong, laugh loud, live & play in the moment, smile often, dream big and be happy.”    

Dag 5.. en dank je wel lieve mensen

Gelukkig ben ik alweer gearriveerd op mijn 5e dag van de 4e chemoweek. Helaas begonnen de vervelende bijwerkingen, waaronder de vreselijke misselijkheid, deze keer nog eerder en wel op donderdagochtend. Diezelfde dag kon in in Sittard het kastje laten afkoppelen en heb ook meteen aan de verpleging doorgegeven dat ik me al zo snel beroerd voelde, en ook weer anders dan de vorige keren. Ik heb gewoon de pech dat ik 9 van de 10 bijwerkingen telkens heb. De chemische troep doet z’n werk maar pakt ook de gezonde sneldelende cellen aan en dat moet zoveel mogelijk onderdrukt worden. Gelukkig denken deze lieve mensen altijd met je mee en willen dat je zo goed mogelijk door de chemoweek komt. Dr. Warmerdam had er al voor gezorgd dat ik er weer een extra anti-misselijkheidspilletje bijkreeg, Zofran (Ondansetron), die ik in de eerste kuren ook al had. Maar het helpt echt niet bij mij. Vandaar dat de verpleging meteen gebeld heeft met Paul, de verpleegkundige specialist op het dagcentrum, en hem heeft gevraagd om Zofran te vervangen in Kytril (Granisetron). Ik kan nog niet beoordelen of het echt helpt maar ik werd vanochtend al iets minder beroerd wakker..

Ik wil nog niet te vroeg juichen, want de dag is nog lang niet om. De energie die uit mij gezogen wordt, daar kun je niet veel aan veranderen, dat zal begin volgende week heel langzaam weer terugkomen. Gelukkig hoef ik, als het niet nodig is, in mijn huis geen trappen te lopen want de trap ziet er voor mij uit als de trappen van Snowworld Landgraaf, een berg waar ik tegenop zie. Toch heb ik mij voorgenomen om op mijn betere dagen weer actiever te worden. Ik zal wel moeten. Ik zal én moet fysiek sterk zijn als ik de operatie goed wil doorstaan en na de operatie ook snel wil herstellen. Op 22 december a.s. staan diverse afspraken bij AVL gepland, waaronder met een fysiotherapeut/ergotherapeut. Hij/zij zal mij hier ook verder in begeleiden. 

Maarimag0032 nu wil ik jullie allemaal toch weer een keer bedanken want zonder jullie zou ik deze reis, zoals ik deze nu maak, nooit kunnen doen. Iedereen die naast mij staat en op mijn pad met mij meelopen; familie, vrienden, collega’s, kennissen en zelfs mensen die ik niet persoonlijk ken, jullie zijn geweldig! Ik ben zo blij met jullie steun. Ook al moet ik het zelf doen, zonder jullie zou het nog zwaarder zijn. Het voelt alsof jullie mij optillen met al jullie liefde.

In deze 2 maanden heb ik, naast de vele bloemen, kaarten, berichten, kadootjes, ook veel geluksbrengers gekregen en langzaam maar zeker begin ik erin te geloven dat er misschien toch wonderen bestaan. Ik besef mij dagelijks dat ik niet ver vooruit kan kijken, mijn leven staat nu op z’n kop en op dit moment balanceer ik op een zijde draad met de hoop dat er voor mij nog een mooie toekomst is weggelegd samen met mijn liefjes om mij heen.

Tijd om jullie eens in het zonnetje te zetten in deze herfstige tijd… Veel liefs

1466133_293131417531035_5179160385662561347_n

.

Bezoek aan de kapper..

Gisteren aan mijn 4e kuur begonnen in Zuyderland Sittard. Het was een vroege deze keer, om 8.45 uur melden en exact om 9.30 uur kon het infuus via de PAC beginnen te lopen. Mijn dag begon helaas niet geweldig, maar naar mate de uurtjes verstreken ging het steeds beter. Al helemaal toen mijn lieve collega Pascal mij rond die tijd als verrassing een aantal uren naast Rob kwam vergezellen (vorige kuur ook al 💕). We hebben er maar meteen iets nuttigs van gemaakt en samen een korte werkbespreking gehouden, namelijk het uitzoeken van de Kerstpaketten voor het personeel en de Kerstkaarten voor de relaties. Ieder jaar een van onze leukste bezigheden.

Om 13.00 uur was ik klaar en werd de ambulante chemo, via het kastje, aangesloten. Hiermee kon ik naar huis en deze chemo zal donderdag rond 11.00 uur klaar zijn en dan kan ik weer terug naar het dagcentrum om alles af te laten koppelen. Als je nagaat dat ik ’s ochtends in mijn rappe tempo door het ziekenhuis rondrende, slenteren was in mijn gezonde tijd ook nooit mijn favo loopje, en je zag me na de kuur het ziekenhuis uitlopen, dan was van deze snelheid niet veel meer over. Ook begonnen veel nare bijwerkingen al snel toe te slaan. Dit om even aan te geven hoe rap de chemo mij KO wil slaan. Maar ik geef niet zo snel toe en sla hard terug, zo goed en kwaad als het gaat natuurlijk. Ik weet ook wel dat de duivel mij vanaf donderdag ergens op de dag weer in de houdgreep wil nemen maar hij vergeet dat ik in mijn jeugd ook jarenlang judo heb gedaan en de meeste tegenstanders niet snel uit mijn houdgreep konden komen. Dus kom maar op! “Osae-Komi -> Ippon voor mij”.  

img_8448

MEX Haarmode Heerlen

Als het goed is zou ik van de samenstelling van de kuur niet al mijn haren gaan verliezen, maar mijn haren worden met de dag wel dunner. Nu was ik al niet zo gezegend met een volle bos haar maar nu word ik er ongemakkelijk van. Heb helaas niet het vele/dikke haar van mijn mama  geërfd maar dat van mijn pa. Verder niets mis mee hoor. Dus vandaag nog maar eens profiteren van de redelijk goede dag en een afspraak gemaakt bij mijn vaste kapper om te kijken of er nog een leuke korte coupe geknipt kan worden. Het resultaat is ondanks alles toch wel weer leuk geworden. Ben in ieder geval zeer tevreden. Dank je wel Mex voor de altijd goede zorgen en super service!  

Nu weer snel naar huis want mijn energie daalt met het uur. Moet echt weer wat gaan rusten want slapen zit er overdag en ’s nachts al een hele lange tijd niet meer in. Ik mocht van dr. Warmerdam best een keer een inslapertje innemen zodat ik weer eens een uurtje of 5 kan doorslapen. Gisteravond heb ik deze ingenomen. Het duurde ongeveer een half uur voordat ik kon inslapen, maar ik werd helaas nog geen twee uur later weer klaarwakker!! De duivel of het monster in mij wil ook ’s nachts gewoon doorvechten. Vanavond neem ik een twee keer zo hoge dosis (20 mg ipv 10 mg) eens kijken of ik dan iets langer in dromenland mag blijven. Ik ga er geen gewoonte van maken, dus no worries.

Deze week zal ik waarschijnlijk weer weinig online zijn maar dan weten jullie waarom, de duivel in de houdgreep houden 👹

Bedankt voor het meelezen. Liefs, Ms PAC-man