Selecteer een pagina

Laparoscopie (kijkoperatie)

img_7913

Sexy Rentex pakje uit Limburg (Elsloo)

Vandaag was het zover. Om 7.00 uur heb ik mij gemeld in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis Amsterdam. Gisteravond zijn we bij Yasmin in Amsterdam blijven slapen zodat ik vanochtend zo fit mogelijk was. Redelijk geslapen maar om 5.00 uur was ik alweer klaarwakker. De zenuwen begonnen langzaam de overhand te krijgen. Om 7.10 uur werd ik naar de dagverpleging gebracht en mocht ik de sexy blauwe operatiekleding aan doen, kreeg 2 pijnstillers en 1 rustgevend tabletje om in te nemen. Om 7.40 uur werd ik opgehaald en naar de uitslaapkamer gebracht. Daar werden diverse voorbereidingen getroffen en kon ik plaatsnemen op het operatiebed. Diverse vragen moest ik weer beantwoorden en de anesthesioloog verpleegkundige kwam ook nog even langs. Om 8.15 uur werd ik naar de operatiekamer gebracht voor de overige voorbereidingen. Infuus werd ingebracht en het operatieteam stelden zich aan mij voor. Allemaal even lief en aardig. De chirurg ging in het kort de operatie uitleggen en rond 8.30 uur werd ik in slaap gebracht. Op de uitslaapkamer werd ik de eerste keer wakker om 10.10 uur. De operatie heeft een klein uurtje geduurd met als resultaat 2 sneetjes in de buik, 1 in/onder mijn navel en 1 rechts van de navel. Ik had direct na de operatie erg veel pijn maar met de juiste pijnbestrijding is het nu wel vol te houden. De buik wordt bij zo’n operatie vol lucht geblazen en dat trekt behoorlijk en ook de operatiewondjes geven wat last. Vandaag blijven we 1 nachtje overnachten in het Gasthuis naast het AVL omdat ik morgen om 14.30 uur de definitieve uitslag krijg van de operatie en als er vandaag alsnog complicaties optreden ben ik meteen in de buurt. Ze hebben ook enkele biopten afgenomen, de uitslag hiervan krijg ik over ca. 10 dagen. Al met al weer heel spannend. Ik heb de chirurg zelf nog niet gesproken maar direct na de operatie heeft de arts met Rob gebeld en hem verteld dat de operatie zonder complicaties is verlopen en dat ze het vermoeden hebben dat de cellen die in het buikvocht zitten afkomstig zijn van een verdikking van de slokdarm en het buikvlies geen zichtbare tumorhaardjes laat zien. Deze cellen zouden vanuit de maag via de slokdarm zijn doorgebroken naar mijn buik. Snel handelen om erger te voorkomen is nu heel belangrijk. Vandaar dat ik morgen zal horen of ik nog steeds mag deelnemen aan de PERISCOPE-studie en dan zal er ook wel een behandelplan worden besproken. Zoals het er nu naar uitziet kan ik weer een groen vinkje zetten. #geschikt?

Ik kan in geen woorden uitleggen hoe opgelucht ik ben. Morgen vertel ik weer meer, maar nu ga ik rusten en zorgen dat ik in een optimale conditie blijf voor de lange en zware weg die mij nog te wachten staat.

Ps: via deze weg wil ik iedereen toch nog een keer laten weten dat ik ontzettend blij ben met al jullie meeleven. Ik lees alle reakties via mijn blog, facebook, privé berichten etc. Alle lieve en warme woorden doen mij heel goed en geven mij kracht om niet op te geven.

‘Alone we are strong, together we are stronger.’

Opname en operatie AVL Amsterdam

Het gesprek van gistermiddag met dr. Warmerdam was om de uitkomst van het gesprek met de artsen uit Amsterdam te bespreken. Dr. Warmerdam was blij verrast dat ik nog steeds in het traject zit en dat er al een kijkoperatie gepland staat voor a.s. dinsdag. Ik heb inmiddels de bevestiging hiervoor ontvangen. Ik moet mij dinsdag 20 september om 7.00 uur melden bij de centrale receptie. De operatie staat gepland rond 8.00 uur. Als alles goed gaat mag ik aan het eind van de dag weer naar huis. Omdat de uitslag al op woensdag is, zullen wij dinsdag overnachten in Amsterdam.

Op het moment dat Rob, Yasmin en ik bij dr. Warmerdam op het spreekuur waren, had zij telefonisch contact met dr. H. Boot, de supervisor van mijn arts in Amsterdam. Ze hebben alvast een aantal zaken besproken mocht ik woensdag tijdens de uitslag van de kijkoperatie groen licht krijgen. Dr. Boot heeft dr. Warmerdam namelijk aangeven met welke chemokuur ik dan op hele korte termijn moet starten. Het zal niet dezelfde kuur zijn wat Lucienne heeft gehad. Het betreft de Folfox kuur. Deze kuur wordt 1 maal in de 2 weken gegeven gedurende 3 dagen opname in het ziekenhuis. Ik heb verder nog geen info gekregen dus later meer hierover..

De arts, H. Boot, wilde ook nog vóór de kijkoperatie een echo van mijn hals hebben. In principe moest ik daarvoor nog vandaag of maandag naar Amsterdam gaan maar dr. Warmerdam heeft geregeld dat de echo gistermiddag nog met spoed in Sittard gedaan kon worden. Gelukkig! Scheelt toch weer een lange rit naar Amsterdam en terug. De radioloog heeft meteen de beelden bekeken, er waren geen bijzonderheden te zien.

Voimageimageor de rest had ik donderdag ook nog hele leuke dingen op het programma staan. Rond 12 uur ging ik bij mijn collega achterop zijn stoere Harley, touren door het mooie Limburgse heuvellandschap en ’s avonds ben ik met mijn lieve collega’s, familie en vriendinnen naar de bios geweest. Samen lachen om Bridget Jones’s Baby. Geweldig leuke film, maar ik ben en blijf voor ‘team Darcy’. Ik hou van deze man uhh acteur haha

 

 

 

 

 

Second opinion

Afgelopen maandag, aan het eind van de middag, werd ik door een medewerker van het Antoni van Leeuwenhoek Instituut (AVL Amsterdam) gebeld, omdat er door mijn behandelend arts dr. Warmerdam een schriftelijke aanvraag was ingediend voor een second opinion met als vraag of ik in aanmerking kan komen voor een HIPEC-behandeling. Zij gaf aan dat ik vandaag om 9.00 uur al kon komen voor een afspraak met een aantal artsen voor een sneldiagnose traject.

Vanochtend om 5.15 uur ben ik met Rob en Yasmin vertrokken naar Amsterdam, zodat ik mij om 8.30 uur kon melden voor de inschrijving bij de polikliniek 1. Diverse vragen moest ik beantwoorden, o.a. over mijn medicijnen, lengte, gewicht en ook mijn bloeddruk werd gemeten. De digitale bestanden van de nucleaire- en radiologie afdeling (CT en PET scan) had ik van Zuyderland Heerlen meegekregen welke ik bij mijn inschrijving moest afgeven. Om 9.00 uur vond het intakegesprek plaats met de chirurg en aan het eind van het gesprek kwam de MDL arts er ook bij. Mijn ziekteproces werd besproken en de arts legde ons uit wat een sneldiagnose traject inhoudt. Ik kreeg wederom de bevestiging dat er in de biopten kwaadaardige cellen zijn aangetroffen en dat het buikvocht een uitzaaiing is. De ziekte heeft hierdoor een stadium bereikt waardoor ik niet meer kan genezen. Met een palliatieve chemokuur kan ik eventueel wel nog wat tijd rekken. De betrokken specialisten gingen vervolgens de onderzoeken, die ik reeds ondergaan heb in Heerlen, bespreken tijdens het multidisciplinair overleg (MDO), dat vandaag om 11.45 uur plaatsvond. Rond 12.30 uur zou ik dan de uitslag krijgen. In de tussentijd wilden wij ergens op een terrasje gaan zitten maar net aangekomen in de parkeergarage werd ik gebeld door de chirurg of we toch nog even konden terugkomen omdat de anesthesist nog wat gegevens wilde hebben in verband met een eventuele kijkoperatie. Om 11.10 uur konden we dan toch nog even naar een terrasje waar ook mijn vriendinnetje, die met haar moeder in Amsterdam was, ons kwam vergezellen. Stipt om 12.30 uur heb ik mij weer gemeld bij de balie. Om 13.00 uur werd mijn naam omgeroepen om naar de behandelkamer te komen. Drie artsen legden ons uit dat er geen andere info uit de scans was gekomen. Met andere woorden, er zijn geen verdere uitzaaiingen buiten de buik aangetroffen. Niet in de longen, niet in de lever en niet in de nieren. Dit is positief nieuws. Dat betekend dat ze nu gaan onderzoeken of ik in aanmerking kom voor een experimentele maagverwijdering in combinatie met een HIPEC (chemo-/buikspoeling). In Nederland is het AVL het enige ziekenhuis die deze behandeling bij maagkanker uitvoert. Op dit moment zijn er 15 mensen die in dit traject zitten of hebben gezeten. Ik krijg geen enkele garantie dat de behandeling succesvol zal zijn. Ik moet in ieder geval aan hele strenge eisen voldoen. Ik moet fit zijn, de maag moet verwijderbaar zijn en het buikvlies mag niet te zeer zijn aangetast door de cellen. De artsen vonden mij fit genoeg en ook de maag is verwijderbaar dus deze 2 vereisten kunnen we afvinken. Om te kijken of het buikvlies niet teveel is aangetast krijg ik dinsdag 20 september een kijkoperatie (laparoscopie). De dag erna krijg ik de uitslag hiervan. 6 buisjes bloed zijn inmiddels afgenomen en nu is het afwachten wanneer ik mij dinsdag moet melden voor de operatie.Tot die tijd sta ik voor een moeilijke keuze of en hoever ik wil doorgaan in dit studietraject want ik zal dan toch eerst moeten beginnen met 4 chemokuren maar dat krijg ik allemaal nog te horen als alle lichten op groen staan.

Morgenmiddag om 14.00 uur heb ik een afspraak met dr. Warmerdam om bovenstaand te bespreken en dan hoop ik weer wat wijzer te zijn.

 

Je zult het maar gezegd krijgen…

Het is te bizar voor woorden en ik heb in mijn engste dromen nooit gedacht dat ik deze blog op een bepaald moment weer zou moeten gebruiken om mijn eigen verhaal te vertellen. Ik ga het toch maar proberen zodat ik veel mensen in één keer kan informeren.

Iedereen die deze blog het afgelopen jaar heeft gevolgd kent het verhaal van mijn zus.. Na de crematieplechtigheid van Lucienne op donderdag 18 augustus 2016 heb ik een weekje rust genomen. In die week had ik het erg moeilijk en probeerde ik het verdriet een plaatsje te geven. 1 week later, donderdag 25 augustus, kwam mijn goede vriendin Karin uit Almere op bezoek om mij te steunen omdat zij helaas verhinderd was op de crematie. We hebben een gezellige middag gehad en zijn ’s avonds een hapje gaan eten. Die nacht werd ik heel erg misselijk en dat werd maar niet minder. Ik had op vrijdag 26 augustus een afspraak bij de huisarts om over wat vage klachten te praten en alles wat er gebeurd was met mijn zus in de afgelopen periode en zo kon ik ook meteen de misselijkheid aankaarten. De arts heeft mij onderzocht, hij dacht zelf aan een buikgriep, maar gezien de hele situatie rondom mijn zus stelde hij voor om uit voorzorg een bovenbuikecho te laten maken. Op zaterdagmiddag voelde ik mij weer iets beter en ik twijfelde zelfs of ik de echo nog wel moest doen. Dit heb ik uiteindelijk toch maar gedaan op maandag 29 augustus. Tijdens deze echo zag de radioloog geen bijzonderheden aan mijn organen maar wel dat ik vocht in de buikholte had zitten. Hij vertelde mij dat hij een verslag naar de huisarts zou sturen omdat dit verdere diagnostiek verdiende. Ik merkte aan hem dat hij bezorgd was, maar het kon van alles zijn volgens hem. Omdat ik al die maanden naast Luce gelopen heb en inmiddels op de hoogte was van veel medische termen, vroeg ik hem of dit buikvocht ‘ascites’ is. Helaas kon hij daar alleen maar bevestigend op antwoorden. Ik probeerde mij verder toch maar geen zorgen te maken, tenslotte merkte ik lichamelijk verder niets. Ben gewoon gaan werken en ’s avonds gaan trainen op de atletiekbaan. Op woensdag belde de huisarts met de uitslag van de echo. De huisarts vertelde niet meer dan wat ik al wist van de radioloog. De huisarts had inmiddels wel al met een internist contact gehad en deze had aangegeven dat de huisarts eerst een verwijzing moest maken voor een onderbuikecho alvorens mij door te sturen naar een specialist. Deze heb ik op donderdag laten maken en ook tijdens deze echo werd al snel duidelijk dat er vocht in mijn onderbuik zit. Voor de rest was alles in orde. Ook die dag ben ik weer gewoon gaan werken al merkte ik rond 14.00 uur dat ik erg vermoeid werd. Ben naar huis gegaan en direct op bed gaan liggen. Ik voelde me weer ziek en misselijk en begon me langzaam toch een beetje zorgen te maken want die ascites spookte maar door mijn hoofd.

Degenen die mij goed kennen weten dat ik de laatste 2 jaar fanatiek bezig was met hardlopen. Een passie die ik veel te laat ontdekt heb, een sport waar ik serieus mee bezig was. Ik was onlangs weer samen met mijn loopmaatje begonnen aan de training voor de halve marathon in Eindhoven. Dit zou mijn 2e halve marathon gaan worden. Ik wilde mijn PR lopen, ik was top-fit, ik kon de wereld aan, ik en ziek zijn dat kon nu echt niet! Op vrijdag gewoon gaan werken, maar rond 14.00 uur werd het voor mij toch weer tijd om naar huis te gaan. Ik voelde me niet ziek maar was wel doodop. Rob en ik zijn rond 17.00 uur bij zijn moeder gaan eten, nog een lekker toetje na, koffietje en verder niks aan de hand. Die nacht ging het echter toch weer mis. Rond 04.00 uur schrok ik wakker omdat ik misselijk was en moest spugen. Om 7.00 uur hield ik het niet meer uit van de pijn in mijn buik en is Rob met mij naar de Spoedeisende Hulp gegaan. Na diverse onderzoeken en bloedafname kwam de arts-assistente vertellen dat, gezien de hele geschiedenis met Lucienne, het beter was om mij op te nemen op de acute opname. Ze kende uiteraard het dossier van mijn zus. Ik was erg ziek en het enige wat ik wilde was in een bed liggen. Mijn eerste ziekenhuisopname na 22,5 jaar was een feit. De kamer die ik kreeg toegewezen kon bijna geen toeval zijn. Het was ‘Kamer 21’ op de AcuteOpnameAfdeling. Een internist kwam naar mijn buik kijken en besloot om direct een CT-scan te laten maken. Die avond laat kreeg ik pas de uitslag hiervan. Op de scan waren geen bijzonderheden te zien, behalve het vocht in de buikholte en dat er veel vloeistoffen e.d. in de maag bleven staan. Ik mocht voorlopig niets meer eten en kreeg alleen vocht via het infuus toegediend (zouten en glucose). Om de vloeistoffen uit mijn maag te halen werd een neus-/maagsonde ingebracht. Op zondagavond werd ik naar een nieuwe kamer gebracht, Kamer 23.

Op maandagochtend 5 september stond om 10.00 uur een gastroscopie (maagspiegel) op het programma, o.a. om enkele biopten uit de maag te nemen. Met een licht roesje stelt dit onderzoek gelukkig niets voor. Na het onderzoek kwam ik weer terug op mijn kamer en kreeg ik van de verpleging te horen dat ik gezelschap op de kamer zou krijgen. Niet lang daarna kwam iemand met haar moeder de kamer binnenlopen. We keken elkaar aan en zeiden tegelijk: ‘Wat doe jij hier??’ Het was een goede vriendin van Lucienne. We kregen er beiden kippenvel van. Dit kan toch niet. Dit kan geen toeval meer zijn. Maar goed. Lang mocht het onderonsje niet duren want de verpleging kwam vertellen dat er een bed vrij was op afdeling 9! Ik schrok want wat moet ik op afdeling 9? Afdeling 9 is de afdeling waar Lucienne altijd gelegen heeft, dat is de afdeling oncologie. Volgens de verpleger was dit toeval. Op de afdeling interne ziekten was namelijk geen bed vrij dus vandaar de 9. Vreemd, ik had hier geen goed gevoel over.

Kamer 61, afdeling 9 daar werd ik dus heen gebracht. Alles heel bekend. De verpleging, de artsen. Het voelde heel dubbel. Bijna 10 maanden lang heb ik Luce bijgestaan tijdens haar ziekte en nu lig ik op deze afdeling, 2 weken na haar overlijden?!? Later op de middag werd ik weer gehaald want ik moest nog een punctie krijgen. Op een echokamer ging een radioloog met een lange dunne naald vocht uit mijn buik halen voor verder onderzoek. Dat was een pijnlijke ervaring omdat hij het vocht niet gemakkelijk uit mijn buik kreeg. Op dinsdagochtend kwam de dienstdoende internist/oncoloog aan mijn bed vertellen dat de maag er van binnen een beetje rood uitzag net als de plooien in de maag maar dat zou kunnen komen door de maagsonde die van zaterdag tot zondag in mijn maag had gezeten. Ik was opgelucht want dat zou betekenen dat er niets kwaadaardig aan de hand zou zijn. De biopten uit de maag en het buikvocht zouden een en ander moeten uitsluiten. Die dinsdag was het overigens de eerste dag dat ik weer kon beginnen met eten. De afspraak met de arts was als ik mij verder goed zou voelen en het eten geen last zou geven dat ik woensdag naar huis zou mogen en dan thuis zou wachten op de uitslag want dat kon nog wel een tijdje duren. Van het ontbijt en de lunch had ik geen last maar na het avondeten begonnen de klachten weer des te meer. De hele avond, nacht en de volgende dag erg ziek en misselijk geweest. Ik kon niks binnenhouden en moest alleen maar spugen. Ik was zo ontzettend beroerd dus naar huis gaan kon ik vergeten. Maar als je je zo ziek voelt dan wil je ook niet naar huis. Er werd nagedacht over de juiste medicijnen en deze begonnen op donderdag gelukkig aan te slaan.

In de tweede helft van de donderdagochtend kwam de zaalarts vertellen dat de uitslag van de biopten er in de middag zou zijn en dat er een familiegesprek zou volgen rond 15.00 uur. Mijn allerliefste collega waarmee ik al 16 jaar samenwerk en alle lief en leed deel was op dat moment bij mij. We vroegen ons samen af of dit nu goed of slecht nieuws kon zijn. Ik heb geprobeerd niet te speculeren maar het gaat wel door je hoofd. Rob kwam iets later op de ochtend maar ik had niet de moed om hem te vertellen dat er een familiegesprek zou zijn. Op een gegeven moment kon ik er niet meer onderuit en moest ik het hem wel vertellen. Rob vond het verontrustend dat ik dit niet meteen verteld had, bij een familiegesprek weet je eigenlijk al hoelaat het is. Om 5 voor 3 kwam de zaalarts en een verpleegster naar mijn kamer om ons te vertellen dat er zowel in de biopten van de maag en het vocht uit de buik kwaadaardige cellen waren aangetroffen. Dit was een voorlopige uitslag maar het feit dat 2 onafhankelijke pathologen de beide weefsels hadden onderzocht geeft aan dat er geen twijfel mogelijk is. Het buikvocht is een gevolg van de uitzaaiing van de maagkanker. Het enige wat door mij heen ging was dat dit niet waar kon zijn, dit moest wel een hele slechte film zijn. Luce en ik zouden tegelijkertijd dezelfde soort ziekte hebben gehad alleen heb ik nooit eerder signalen gekregen?? De artsen staan ook voor een raadsel. Het kon toeval zijn, maar dan wel een heel bizar toeval. Er werd direct bloed bij mij afgenomen en naar Genetica Maastricht gebracht om te onderzoeken of het hier om het uiterst zeldzaam erfelijk maagkanker-gen gaat. Op basis van de uitslagen werd ook een petscan gepland op vrijdagochtend om 7.45 uur om eventuele verdere uitzaaiingen te ontdekken. Deze toch onverwachte uitslag is bij iedereen als een bom ingeslagen. Het moeilijkste vond ik dat ik mijn lieve kleine meisje, die op dat moment weer heel even in Amsterdam was, moest vertellen dat ze zo snel mogelijk naar huis moest komen. Die avond en nacht kregen wij als gezin en naasten alle tijd om deze schok binnen te laten komen. Uitiendelijk is iedereen naar huis gegaan en heb ik geprobeerd te slapen omdat het de volgende dag weer vroeg dag zou zijn in verband met de petscan. Dit lukte niet aangezien ik maar bleef malen en bang was om te slapen, maar gelukkig was er altijd wel iemand om mee te appen.

De voorbereidingen voor de petscan werden al vroeg gedaan en om 7.30 uur werd ik opgehaald en gingen we naar de nucleaire afdeling op de begane grond. In totaal heeft de voorbereiding en het onderzoek 2 uur geduurd en was ik om 10.00 uur weer terug op de afdeling. Met de zaalarts was afgesproken dat als ik me die dag goed zou voelen dat ik naar huis mocht gaan op weekendverlof. Het bed zou dan 3 nachten gereserveerd worden en als ik op zondag zou besluiten om thuis te blijven dan zouden ze me uit het ziekenhuis ontslaan. Ik heb me het hele weekend, naar omstandigheden, goed gevoeld. Iedereen leeft met ons mee en het huis is veranderd in een grote bloemenzee.

Maandagochtend 12 september om 9.00 uur, 1 maand na het overlijden van mijn zus, had ik een afspraak bij Luce haar oncologe Dr. Warmerdam. Rob en Melanie, de oudste dochter van Lucienne, waren ook bij het gesprek aanwezig. Dr. Warmerdam gaf aan dat op de petscan geen andere uitzaaiingen te zien zijn en dat ook het maagcarcinoom niet te zien is, hierdoor lijkt het op linitis plastica, dezelfde ziekte als Lucienne. Dit betekent dat mijn tijd nog maar kort en kostbaar is. Omdat ik in een eerder gesprek al had aangeven dat ik niet dezelfde weg wilde inslaan als Lucienne was Dr. Wamerdam enigszins verbaasd dat ik toch een second opinion wil. Ze begreep het wel maar ze is bang dat ik in de handen van een arts zou vallen die geen nee durft te zeggen en dat ik daarmee mijn grenzen ga verleggen en geen kwaliteit van leven meer heb. De enige mogelijkheid is een palliatieve chemobehandeling om er wat tijd aan vast te plakken. Ik opperde nog dat een HIPEC behandeling (chemo-/ buikspoeling) wellicht uitkomst zou bieden. Dr. Warmerdam geeft aan dat zij hier geen goede ervaringen mee heeft maar ze ging er alles aan doen om de komende dagen te onderzoeken of er een “knappe kop”  is waar ik voor een second opinion terecht kan.

Tot zover mijn verhaal. Zodra ik weer nieuws heb zal ik een update schrijven.

 

Happy Labor Day!

Luce001Hallo allemaal,

Deze maand zullen wij met onze goede vriend Rich en zijn lieve familie deelnemen aan de Jimmy Fund Walk. Ter ere van onze Luce willen wij aan de hand van deze sponsorloop geld ophalen voor kankeronderzoek. Zo kunnen andere gezinnen in de toekomst misschien wel verlost worden van deze verschrikkelijke sluipkiller. Ik hoop natuurlijk dat iedereen hieraan zijn steentje wil bijdragen.

Jan

 

 

Hieronder staat het originele bericht van Rich met een link:

“Happy Labor Day!”

Zoals jullie wellicht weten heb ik, met de steun van mijn familie en vrienden, de afgelopen jaren het Dana-Farber Kanker Instituut en het Jimmy Fonds geholpen met hun missie. We startten Rich’s Road Crew nadat ik de diagnose  Chronische Lymfatische Leukemie (CLL) ontving. Gedurende de afgelopen 8 jaar heeft Rich’s Road Crew zo’n $ 400.000 dollar opgehaald voor kankeronderzoek en -behandeling aan het wereldberoemde Dana-Farber. Mijn dank aan een ieder die ons team, onze leden, onze families en dit mooie instituut heeft gesteund. Ik hoop dat ik dit jaar ook weer op jullie kan rekenen als het gaat om ons doel te ondersteunen.

Dit jaar zal de Road Crew in het teken staan van de herinnering aan mijn vriendin Lucienne Roeks. Lucienne was getrouwd met mijn oude goede vriend Jan. Ze woonde met Jan en hun prachtige dochter Cassidy in Nederland, waar ik Jan tegenkwam toen we beiden 19 jaar oud waren.

Het gezin heeft ons verschillende keren bezocht in de States. Jan en ik hebben samen alle scharniermomenten in ons leven gedeeld: het huwelijk, geboortes, carrières en helaas ook onze strijd tegen kanker.

Ik ben nu bijna 6 jaar vrij van de ziekte maar niet iedereen is zo fortuinlijk.

In 2013 werd Lucienne gediagnosticeerd met borstkanker. Ze werd behandeld in Nederland en door middel van o.a. bestraling werd de kanker een halt toegeroepen. Maar eerder dit jaar, tijdens een van de mooiste perioden uit het leven, waarin de liefde voor haar man niet groter kon zijn en hun dochter startte met de hogeschool, keer de kanker terug; met wraak deze keer. Enkel in een paar maanden tijd at deze verschrikkelijk ziekte haar ooit zo gezonde lichaam op, tot op het moment dat haar lichaam er niet verder tegen kon vechten. Op 12 augustus j.l. gaf Lucienne zich over en verliet ze haar liefdevolle familie en deze wereld.

Te veel van ons herkennen zich in dit verhaal, familieleden, vrienden, collega’s. We kennen allemaal wel een gezin dat dit heeft meegemaakt. Het lijkt er soms op dat kanker sterker aanwezig is dan ooit.

Maar dat is het niet! De snelheid waarmee het Dana-Farber Instituut en andere toonaangevende kankerinstituten in het land behandeling en genezing vinden is onvoorstelbaar! Deze doctoren en wetenschappers kunnen het echter niet alleen. Wonderen kunnen niet blijven voortduren zonder jouw hulp. DFCI heeft het geld nodig om geneesmiddelen te ontwikkelen, wij hebben jouw hulp nodig.

Als er iemand binnen jouw familie of iemand die je kent de strijd tegen kanker heeft moeten voeren, doneer dan voor het Jimmy Fonds ter ere van iemand waar je van houdt of mist. Je hoeft geen dokter te zijn om te helpen kanker te genezen.

Cassidy en Jan zullen deze maand terug komen naar de States om samen met ons te lopen op 25 september, om zo het leven van hun moeder en echtgenoot te vieren. Als jij ons team wilt versterken ter ere van iemand waarvan je houdt, registreer je dan om samen met Rich’s Road Crew te lopen. Gewoon eenvoudig op de knop Join Our Team bovenaan rechts op de pagina drukken. Als je dit jaar niet in de gelegenheid bent om samen met de Road Crew te lopen, doneer dan toch royaal en help ons daarmee om dit te betalen. Laten we onze krachten en middelen samenbundelen om deze ziekte te kunnen stoppen!

http://www.jimmyfundwalk.org/2016/roadcrew

Dank je voor jouw aandacht en steun!

Rich