Selecteer een pagina

Loslaten..

IMG_7769

 

 

 “Je hoeft niet zo sterk te zijn om iets vast te houden, maar je moet wel heel sterk zijn om iets los te laten.”

 

 

 

 

Mijn dappere zus is vrijdagmiddag 12 augustus 2016 rond 17.37 uur opgehouden met vechten. Haar strijd tegen deze vreselijke ziekte is voorbij. Nu heeft ze haar welverdiende rust. Het is goed zo..

De afgelopen dagen stonden in het teken van afscheid nemen, herinneringen ophalen, knuffelen, lachen en huilen.
Het was niet alleen voor ons als gezin moeilijk om Lucienne los te laten. Het was vooral voor mijn zus moeilijk om deze keuze te maken en al haar geliefden los te laten. Luce heeft op deze bewolkte dag tot de laatste minuut de regie in eigen handen gehouden. De berichten die ze vrijdag nog ontving heeft ze állemaal persoonlijk beantwoord. We konden ons niet voorstellen dat iemand die op dat moment nog zo actief was met haar GSM er opeens niet meer zou zijn. Wat ze de laatste uren wel een aantal keren aan ons vroeg was: “Jullie begrijpen het toch hè waarom ik dit doe?”, “Ja dat begrijpen wij, alleen het is zo moeilijk om los te laten, maar we staan achter je.” 

We hebben beloofd dat we het samen zouden doen en dat hebben we gedaan, tot haar laatste adem. Het ging uiteindelijk allemaal heel snel. Voor ons gevoel véél te snel, maar voor Luce was het beter zo. Haar laatste woorden waren: “ik hou van jullie” en op dat moment scheen ook de zon. Dit zijn herinneringen die ik mijn leven lang nooit meer zal vergeten.

Gezien de humor van Luce zou het ons niet verbazen als ze nog een keer zou zeggen: “Ik ben er nog hoor.”  Echter werd het steeds stiller en steeds duidelijker dat Luce bevrijd was van haar zware last, te zwaar voor haar schouders..

We hebben in de afgelopen 47 jaar samen heel veel meegemaakt en ik voelde al deze momenten terug in onze laatste omhelzing. Ik kus haar, vertel haar hoe trots ik op haar ben en spreek nogmaals de wens uit dat ik hoop dat ik een heel klein beetje van haar strijdlust mag erven en wens haar al het goede toe. Ik kan haar niet loslaten, maar het moet..

Lieve zus, ik hoop dat het nu goed met je gaat en dat John, mam en pap je inmiddels hebben opgevangen. We gaan je missen kanjer! Het zal nooit meer hetzelfde zijn zonder jou ❤

Ik wil iedereen bedanken voor alle steun en de lieve, warme woorden tijdens de afgelopen zware periode.

Deze blog was voor mijn zus, voor jullie en voor mijzelf, zodat ik het verdriet uiteindelijk ook een plaatsje kan geven.

Liefs, Lisette

 

 

Mevr. Roeks_Quaedackers_aangepast

Het is goed geweest…

Mijn lieve zus is inmiddels sinds vorige week vrijdag thuis. Afgelopen zondag was het mooi weer en zijn we met Luce, Jan, haar oudste dochter en haar 2 kleinkinderen naar de dierentuin GaiaZOO Kerkrade geweest. Als grote dierenvriend heeft ze zichtbaar genoten van de dieren in het park maar het was ook wel duidelijk dat Luce weer behoorlijk had ingeleverd door dat weekje in het ziekenhuis. Maandagavond vond ik haar, ondanks de vermoeidheid, heel goed uitzien en dan krijg je weer de hoop dat we de komende tijd nog veel quality time samen hebben. Toch gedroeg ze zich anders dan anders en ik ging met geen goed gevoel naar huis.

Op dinsdagochtend appte ik haar met de vraag of ze hopelijk een goede dag had waarop ze helaas antwoordde dat dit niet het geval was. Rond 11.45 uur belde ze mij met het verschrikkelijke nieuws dat de scenarts die ochtend was geweest en dat ze besloten heeft om aan het eind van deze week te stoppen met het leven.. We hebben samen een potje gehuild en vanaf dat moment ben ik op de automatische piloot gegaan en kon ik niet meer helder denken. Ik realiseerde me al snel hoe vreselijk het voor háár moet zijn, want zij maakt deze dappere beslissing en moet iedereen hiervan op de hoogte brengen.

Lucienne is in een fase aangekomen waarin ze beseft en accepteert dat ze deze oneerlijke strijd niet kan winnen. Ze is mentaal nog heel helder en heeft geen pijn maar haar lichaam is gewoon op. Ze wil niet verder achteruit gaan en heeft altijd aangegeven dat ze zelf wil beslissen wanneer het genoeg is geweest. Samen met haar huisarts is gistermiddag besloten dat Luce ons vrijdag 12 augustus 2016 aan het eind van de middag gaat verlaten. Dit is een heftig besluit, maar Luce staat hier voor 100% achter. Als gezin zullen we met heel veel pijn in ons hart haar liefdevol begeleiden totdat ze aan haar laatste reis begint. Ze zal geen enkele seconde alleen zijn. We gaan dit samen doen en ik ben er zeker van dan dat pap, mam en John haar opwachten en haar verwelkomen..

“You are my sister, and I love you”